4/18/2013

എനിക്ക് മുന്‍പേ നടന്നു പോയ എന്റെ സതീര്‍ത്ഥന്‍.....!

മിഥുനത്തിലെ  മഴ പെയ്തു നടപാത മുഴുവന്‍ വെള്ളകെട്ടു കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു കിടന്നിരുന്നു .എന്റെ തോളില്‍ അവന്റെ കൈ ഉണ്ടായിരിന്നു .ഏതിര്‍ ദിശയില്‍ നിന്ന് ഒഴികിവരുന്ന വെള്ളത്തെ തട്ടി തെറിപ്പിച്ചു  ഞാനും അവനും മുന്‍പോട്ടു നീങ്ങി. വലിയ സ്നേഹമായിരുന്നു  അവനു എന്നോട് . ഉയരം കുറഞ്ഞ അവന്‍ സാമര്‍ത്ഥ്യം മുള്ള  കുട്ടിയായിരുന്നു. ചായങ്ങള്‍ അവനു ഇഷ്ടായിരുന്നു.. നിറങ്ങള്‍  കൊണ്ട് അവന്‍ മനോഹരചിത്രങ്ങള്‍ വരച്ചു എനിക്ക് നല്കി ,ഞാന്‍ ചിത്രങ്ങള്‍  വരയ്ക്കാന്‍ പഠിച്ചത് അവനില്‍ നിന്ന് .അവന്റെ ചായം  എടുത്തു ഞാന്‍ അന്നൊരു  മനോഹരമായ  പുഷ്പം വരിച്ചു . ആ പുഷ്പത്തിന്റെ പുറകില്‍ അവന്റെ സ്നേഹപ്പൂര്‍വ്വമായ നിര്‍ദേശങ്ങള്‍  ഉണ്ടായിരുന്നു. വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ അവന്റെ വീട്ടില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഒരിമിച്ചു കൂടി അവന്റെ അമ്മ   സായംസന്ധ്യയില്‍ മറയുന്ന  സൂര്യന്  കൂട്ട് വരുന്നു ചുമപ്പു  നിറമുള്ള  ആകാശ നിറത്തിലുള്ള   പപ്പായ  മുറിച്ചു  കൊതുമ്പു വള്ളത്തിന്റെ രൂപത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് തരുമായിരുന്നു .അച്ചന്‍ ഇല്ലായിരുന്നു അവനു ,പക്ഷെ ജനിപ്പിക്കാന്‍ ഒരു അച്ഛന്‍ വേണമല്ലോ  അത് അവനു ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന്‍ അത് എന്നോട്  പഞ്ഞിട്ടുമില്ല , ഞാന്‍ ഒരിക്കല്‍ പോലും അവനോടു ചോദിച്ചിട്ടുമില്ല , പാറ പൊട്ടിക്കാന്‍ വന്ന ഒരു   തമിഴന്‍ ആയിരുന്നു അവന്റെ അച്ചന്‍ എന്ന്  എന്നോട്  ആരോ പറഞ്ഞു . പാറമടയില്‍  മെറ്റല്‍ അടിക്കാന്‍ പോകുമായിരുന്നു  അവന്റെ  അമ്മ . കൌമാരത്തിന്റെ  നിറവില്‍  വങ്ക ദേശ ക്കാരന്റെ കരുത്തിനു മുന്‍പില്‍ വീണു പോയ  പെണ്ണായിരുന്നിരിക്കണം ..ജീവിതത്തില്‍  ഒരിക്കല്‍  മാത്രമേ കരുത്തു  ചിലര്‍ക്ക് നഷ്ടമാകു ..ചില നിമിഷങ്ങളില്‍ മാത്രം. പെണ്  ശരീരം  പുരുഷന്റെ സ്ഖലനങ്ങള്‍ ഏറ്റു വാങ്ങി കഴിഞ്ഞാല്‍  പിന്നെ  അവന്‍  സമൂഹത്തെ  ഭയപ്പെട്ടു തുടങ്ങും .  ഗര്‍ഭപാത്രത്തില്‍  ജീവന്റെ  തുടിപ്പ്  വളരുന്നത്‌ അറിഞ്ഞു അയാള്‍  നാട് വിട്ടു പോയി....പിന്നീടു അയാള്  നാട്ടുകാര്  കണ്ടിട്ടുമില്ല.. അവന്‍ വളര്‍ന്നു വലുതായപ്പോള്‍  ഒരിക്കല്‍  അവന്‍ പോയി  കണ്ടിരുന്നു അയാളെ ... സ്വന്തം രകതത്തെ  കാണാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ ആഗ്രഹം ..അവന്‍ അത്ര ദുഷ്ടനായാലും.
കൌമാര കാലത്തിന്റെ വസന്തത്തില്‍ തന്നെ അവന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു . ആദ്യ രാത്രിയുടെ പിറ്റേദിവസം അവന്‍  പഞ്ചായത്ത്  കലിംഗിനു മുകളില്‍ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ഒരു കള്ളചിരിയോടു ഞാന്‍   അവന്റെ ആദ്യരാത്രിയെ കുറിച്ച്   ചോദിച്ചു .  ഒരു  നാണത്തോടെ അവന്‍  പിങ്ക് നിറമുള്ള  പാന്റിയുടെയും   മുപ്പത്താറ്  സൈസ് ന്റെ   ബ്രായുടെ  കഥ എന്നോട്  പറഞ്ഞു.  അടുത്ത വസന്തത്തില്‍  അവന്‍ അച്ഛനായി  . പിന്നീടു  അവന്‍ ജീവിതത്തിന്റെ ഓട്ടപാച്ചിലില്‍ അകലേയ്ക്ക് മറഞ്ഞു . പിന്നീടു   മുറുക്കി തുപ്പി കക്ഷത്തില്‍ ഒരു ടോര്‍ച്ചും ,കയ്യില്‍ ഒരു സഞ്ചിയുമായി  അവനെ ഞാന്‍ പലപ്പോഴും കണ്ടിരുന്നു. വീണു കിട്ടുന്ന  അവിധികളുടെ ഇടയില്‍ ഞാന്‍ ഏത്തുമ്പോള്‍  ഞങ്ങള്‍  സൌഹൃദയം  പങ്കു വെച്ചിരുന്നു.  ഇതിനു  ഇടയ്ക്ക്  ആരുടെയോ  സഹായം കൊണ്ട്  അവന്‍  ഗള്‍ഫില്‍ ഏത്തി. ഞാന്‍  താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്തിന്റെ ഒരു വിളിപാട് അകലെ അവന്‍ ഉണ്ടെന്നു ഞാന്‍ അറിഞ്ഞത്  വളരെ നാളുകള്‍ക്ക് ശേഷമാണ് .
അന്നം കണ്ടത്താനുള്ള  ഓട്ടപാച്ചിലിനിടയില്‍  ഒരു ദിവാസം  എന്റെ മൊബൈല്‍  ശബ്ദിച്ചു ..മറു തലയ്ക്കല്‍  നിന്ന്  അയാള്‍ പറഞ്ഞു  ജയന്‍ രെക്തം ചര്ധിച്ചു  കുവൈറ്റ്‌ ഹോസ്പിറ്റലില്‍  .. ഏതു ജയന്‍ എന്നെ എന്റെ  ചോദ്യത്തിനു  അയാള്‍ ഉത്തരം പറഞ്ഞു  സുബ്രഹ്മണ്യന്‍  എടാ  സുബ്രന്‍  ..നമ്മുടെ സുബ്രന്‍.  അവന്റെ സ്കൂളിലെ  പേരായിരുന്നു  സുബ്രഹ്മണ്യന്‍  ഞങ്ങള്‍  അവനെ സുബ്രാ... എന്നായിരുന്നു  വിളിക്കാറ് ... പക്ഷെ  എനിക്ക് അവനെ കാണാന്‍  പോകാന്‍  പറ്റിയില്ല,     രണ്ടു  ദിവസം കഴിഞ്ഞു അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍  ജീവന്റെ  താളം നിയന്ത്രിക്കുന്ന  രേക്ത   കുഴലുകള്‍ ഹര്‍ത്താല്‍  ദിനത്തില്‍  എന്നപോലെ കല്ല്‌ പറക്കി  വെച്ച് വഴി മുടക്കി നിക്കുന്നു.. എത്രയും  പെട്ടന്ന്  നാട്ടില്‍  ഏത്തിച്ചു ചികല്‍സ  ചെയ്യേണ്ടത് കൊണ്ട്  സുമനസ്സുകളുടെ  സഹായത്താല്‍ നാട്ടില്‍  കയറ്റി വിട്ടു ...!  അവന്‍  സുഖമായിട്ട്  തിരെകെ വരട്ടെ  എന്ന പ്രാര്‍തനയോടെ  ഞാന്‍  തിരികെ  നടന്നു.
പിന്നീടു  അവന്‍  തിരെകെ  ഗള്‍ഫില്‍   ഏത്തി  കഴിഞ്ഞു എന്നെ വിളിച്ചു .. ഞാന്‍ അവനെ കാണാന്‍ പോകുകയും  അവന്റെ  വിശേഷങ്ങള്‍  ചോദിച്ചറിഞ്ഞു . രോഗ വിവരം  ചോദിച്ചപ്പോള്‍  ഒക്കെ  അവന്‍  എന്നില്‍ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞു മാറി . കൃത്യമായ രോഗ നിര്‍ണ്ണയമോ , ചികല്‍സയോ  നടത്താതെയാണോ  അവന്‍ തിരികെ  വന്നത് എന്ന് ഞാന്‍ ഭയപ്പെട്ടു...എന്റെ  ഭയപ്പാടിന് അധികം  ആയിസ്സു ഉണ്ടായിരുനില്ല ..പിന്നെയും  അവന്‍  രക്തം ചര്ധിച്ചു  , ഈ പ്രാവിശ്യം  അവന്‍  ഇനി  തിരിച്ചു  വരുനില്ല എന്ന തീരുമാനത്തോടെ  സൃഹുതുക്കളുടെ സഹായത്തോടെ  ഒരു  തുകയുമായി  നാട്ടിലേക്ക്  തിരിച്ചു...
ഒരു അവിധിക്ക്  നാട്ടില്‍  ഏത്തിയപ്പോള്‍  വീണ്ടും  ഞാന്‍  അവനെ  കണ്ടു  മാതാവിന്റെ  കുരിശിന്‍ തൊട്ടിയില്‍ നേര്ച്ച ഇട്ടു ഇറങ്ങി വരുന്നു.   അവന്‍  എന്നെ  കണ്ടു   "കളരിക്കല്‍ അപ്പോ"  എന്തൊക്കെയുണ്ട്  വിശേഷം ... സ്നേഹത്തോടെ യുള്ള  ആ വിളി എനിക്ക് ഇഷ്ടവും മാണ്  ,  നീ എന്തെ  ഇവടെ..?  നിന്റെ  അസുഖം  ഒക്കെ  എങ്ങനെ  ഉണ്ട് .. ? അവന്‍  പുറകിലേക്ക്  ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു  ഞാന്‍  ഇവടെ ഒരു  പച്ചകറി കട തുടങ്ങി .. ഇതാണ്  എന്റെ  കട . പാവക്കയും  പയറും  , വഴുതനങ്ങയും  , ഒക്കെ  നിരത്തി വെച്ചിരിക്കുന്ന  ഒരു  ചെറിയ കട . നിന്റെ  ചികിത്സ എന്തായി  ?...അതൊക്കെ  നടക്കുന്നുണ്ട്  ..!  ചെക്കന്‍  ഒരണ്ണം  കോയമ്പത്തൂര്‍ ആയുര്‍വേദ ഡോക്ടര്‍നു പഠിക്കുകയാണ്  ..ഞാന്‍  ഇവടെ നിന്ന് മാറി നിന്നാല്‍  അവനു  മാസം  കൊടുക്കാനുള്ള  ഫീസ്‌ മുടങ്ങും, അടുത്ത ആഴ്ച  ഹോസ്പിറ്റലില്‍  പോകാന്‍  ഡേറ്റ് ഒക്കെ  എടുത്തു വെച്ചിട്ടുണ്ട്... കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച പോയി  വന്നപ്പോള്‍  പറഞ്ഞു  ഏത്രയും പെട്ടന്ന്  ബ്ലോക്ക്‌ മാറ്റണമെന്നു ...എങ്കില്‍  ഏത്രയും പെട്ടന്ന് ചെയ്യണമെന്നു  ഞാന്‍ ഉപദേശിച്ചു  .നേരം ഇരുട്ടി  തുടങ്ങി  അവന്റെ  മുഖത്തെ  പ്രകാശം മാറി  ഇരുട്ടാകുന്ന പോലെ  എനിക്ക് തോന്നി...യാത്ര പറഞ്ഞു ഇറങ്ങുമ്പോ  എവിടെയോ  നരച്ചീര്‍  ചിലയ്ക്ക്കുന്നു ... എന്റെ  മുന്‍പിലൂടെ ആരോ  ഒരു പോത്തിനെയും  കൊണ്ട്  നീങ്ങി ...ഒരു     മരണത്തിന്റെ  ഗന്ധം    എന്നെ  ചുറ്റിനിന്നു .. വീട്ടില്‍  ഏത്തി  അത്താഴം കഴിഞ്ഞു ആര്‍കും ഒരു ആപത്തും വരുത്തരുതേ  ദൈവമേ.... എന്ന്  ഞാന്‍  മനസ്സില്‍ ഉരുവിട്ട്...നിദ്രയെ പ്രാപിച്ചു....
പിറ്റേ ദിവസം  ഉണര്‍ന്നപ്പോള്‍  ആദ്യം കേട്ട വാര്‍ത്ത   "പാറുകുട്ടിയുടെ മകന്‍ ജയന്‍  ഇന്നലെ രാത്രി  മരിച്ചു .... " മരിക്കുന്നതിനു  ഏതാനും  മണിക്കൂര്‍ മുന്‍പ്  അവനോടു  സംസാരി ച്ചിരുനല്ലോ മരണം ഏത്ര അടുത്താണ്  ദൈവമേ...!
ശാന്തയായി ഉറങ്ങുന്ന എന്റെ സതീര്‍ത്ഥന്റെ ചുറ്റുമിരുന്ന് ആരൊക്കെയോ  കരയുന്നു   മരണത്തിന്റെ  വെള്ളയങ്കിക്കരികെ  നിലവിളക്ക്  കത്തിയെരിയുന്നു.  ഒരു അര ജീവിതം പുകഞ്ഞുനീറിയ  തലക്കല്‍ സുഗന്ധ തിരികള്‍ പുകഞ്ഞു. സൂര്യന്റെ കിരണം പടിഞ്ഞാട്ടു  ചാഞ്ഞപ്പോള്‍   ആര്‍ക്കും  വേണ്ടാത്ത  ഉടല്‍  പുറത്തേക്കു എടുത്തു
അവസാനത്തെ യാത്ര. ഈശ്വര , എല്ലാ ജീവിതവ്യഥകളും ഇതാ തീരുന്നു. ഈലോക സങ്കടങ്ങളുടെ കെട്ടുകളെല്ലാം അഴിച്ചെറിഞ്ഞ് ഇനി ഞാന്‍ നിന്നിലേക്കു വരികയാണ്. ഈശ്വര , പ്രപഞ്ചങ്ങളെല്ലാം നിന്റെ വിരല്‍തുമ്പിലാണല്ലോ. കേവലവ്യഥകളുടെ ഭൂമി എനിക്കു മടുത്തിരിക്കുന്നു. ഇനി നിന്റെ പൂങ്കാവനത്തില്‍ ആധികളില്ലാത്ത വിശ്രമം.......അകാലത്തില്‍  വിട്ടു പോയ കൂട്ടുകാരാ... നിനക്കെന്റെ  ..യാത്ര മൊഴി......

No comments:

Post a Comment