2/13/2013

അമൂല്യമായ ചിരി ......!!!!!



മുംബൈ നഗരത്തില്‍ ഗള്‍ഫിലേക്കുള്ള ജോലി തേടിയുള്ള അലച്ചിലില്‍  റെയില്‍വേ പ്ലാറ്റ്ഫോംമിലെ  അനാഥമായ സിമെന്റ് ബെഞ്ചില്‍  ഞാന്‍ ഇരുന്നു .  സിമെന്റ് ബെഞ്ചിലെ തണുപ്പ്  എന്റെ ചന്തിക്ക്  സുഖമുള്ള അനുഭവം സമ്മാനിചച്ചു.നീണ്ടു കിടക്കുന്ന റെയില്‍ പാളങ്ങളില്‍  ഞാന്‍ അതിന്റെ അവസാനം തിരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു ,കുറെ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്റെ കണ്ണുകള്‍ക്ക്‌  വിശന്നു . കാഴ്ച എന്റെ ചുറ്റുപാടുമുള്ള  കാഴ്ചകളിലേക്ക് നീങ്ങി .

പല ഭാഷകള് സംസാരിക്കുന്നവര്. പല ദേശക്കാര്. പല ഗോത്രവര്ഗ്ഗത്തില് പെട്ടവര് ,എല്ലാവരുടെയും  മുഖത്തു കാത്തിരിപ്പിന്റെ വിരസത . ചിലര്‍ വിരസത ഒഴിവാക്കാന്‍ വെറുതെ നടക്കുന്നു . ചിലര്‍ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെ  പെട്ടി കടകളില്‍ നിന്ന്  സോഡാ നാരങ്ങാവെള്ളം ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്തു .ആസ്വദിച്ചു കുടിക്കുന്നു , താഴെ വീണ പഞ്ചസാര കലര്‍ന്ന വെള്ളത്തില്‍ ഒരു പറ്റം ഈച്ചകള്‍ വട്ടമിട്ടു  പറക്കുന്നു .

കാത്തിരിപ്പു എന്നെയും വിരസത യില്‍  ഏത്തിച്ചു. ഞാന്‍ പെട്ടികടയില്‍ നിന്നും ഒരു സോഡാ നാരങ്ങാവെള്ളം ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്തു .... ചുവന്ന വലിയ വായയുള്ള  പാത്രത്തിലെ  കലക്ക വെള്ളത്തില് മുക്കിയെടുത്ത ഗ്ലാസ്സില് പകര്ന്ന് തന്ന നാരങ്ങാജ്യൂസ് നുകരവേ, എന്റെ കണ്ണുകള്‍ പ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍  നിര്‍ത്തിയിട്ടിരുന്ന  ട്രെയിന്‍ ബോഗികള്‍ക്കുള്ളില്‍ കണ്ണുകള്‍ തടഞ്ഞു .
രണ്ടു കാലുകളും  തളര്‍ന്നു ആയാസരഹിതമായി  കൈകള്‍ കുത്ത്  ബോഗി വൃത്തിയാക്കുന്ന ഒരു തെരുവ് ബാലന്‍ .

കറുത്ത അവന്റെ രൂപത്തിന്  നല്ല അഴക്‌ .തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളും ഐശ്വര്യം  തുളുമ്പുന്ന  മുഖ ശോഭയും . ഏതോ ഉന്നത കുലജാതന്‍  തന്റെ  വിരസത ഒഴിവാക്കാന്‍ കറുത്ത ഇരുട്ടിന്റെ  മറവില്‍  അവന്റെ അമ്മക്ക് സമ്മാനിച്ചതാവാം  അവനെ .

എനിക്ക്  പോകേണ്ട  ട്രെയിനും  അതായിരുന്നു .ഉള്ളില്‍ പച്ചിരിമ്പിന്റെ മണവും ,പുറത്തു മനുഷ്യ മാലിന്യത്തിന്റെ  ഗന്ധവും . പൊള്ളി ഇളകി വരുന്ന ഒരു സീറ്റില്‍ ഞാന്‍ ഇരുപ്പുറപ്പിച്ചു , അവന്‍ എന്റെ  മുന്‍പില്‍  കൂടി  ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി ബോഗി വൃത്തിയാക്കുന്നു . ഇടയ്ക്കു അവന്‍ കൈകള്‍ യാത്ര കാര്‍ക്ക്  മുന്‍പില്‍ നീട്ടുന്നു . ചിലരുടെ മുഖത്ത്  നിസ്സംഗ ഭാവം , ചിലര്‍ അവനെ അറപ്പോടു  നോക്കി .ചിലര്‍ അവനെ സംശയ ദ്രിഷ്ടിയോടു  നോക്കി .അപ്പോളും അവന്റെ മുഖം ശോഭിച്ചിരുന്നു .

അവന്റെ  കൈകള്‍  എന്റെ  മുന്നില്‍  യാചന യോട്  നിന്നു. അവന്റെ  മുഖത്തു  നിന്ന് എനിക്ക് കണ്ണെടുക്കാന്‍  സാധിച്ചില്ല . അത്രയ്ക്ക്  സുന്ദരമായ മുഖം , അവന്‍  എന്നെ  നോക്കി  ചിരിച്ചു
ഹോ ... എനിക്ക്  അവന്റെ  ചിരി  എങ്ങനെ  വിവരിക്കണം  എന്നറിയില്ല .ആയിരം  സുര്യ  ചന്ദ്രന്മാര്‍  ഉദിച്ചത് പോലെ . എന്റെ  ചുറ്റും ഒരു പ്രകാശ  വലയം  സൃഷ്ടിക്കുന്ന പോലെ ..ആ സൌന്ദര്യം  എന്നെ  ഏതോ  ലോകത്തേക്ക് ഏത്തിച്ചു.

അവന്റെ  കൈകള്‍ അപ്പോളും  താഴ്‌നിരുന്നില്ല .എന്റെ പോക്കറ്റില്‍ അവനു കൊടുക്കാന്‍  ചില്ലറ തുട്ടുകള്‍ തിരഞ്ഞു . ഒരു അഞ്ചിന്റെ  നോട്ടു മാത്രം .അത് എനിക്ക്  ട്രെയിന്‍ ഇറങ്ങി റൂമിലേക്ക്‌  പോകാന്‍ ഉള്ള  ബസ്‌ ഫെയറിന്  വേണം . ഇവന്  ഇത് കൊടുത്താല്‍  ഞാന്‍  ഇരുപതു  കിലോമീറ്റര്‍  നടക്കണം .അവന്റെ  മുഖത്തു നോക്കി  ഇല്ല  എന്ന് എനിക്ക് പറയാന്‍ സാധിച്ചില്ല . ഞാന്‍ അത് അവനു കൊടുത്തു .അത് വാങ്ങി അവന്‍ അതിവേഗം മുട്ടില്‍ ഇഴഞ്ഞു പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെ സിമെന്റ് ബെഞ്ചില്‍ ഇരുന്നു എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു . ട്രെയിന്‍ നീങ്ങി തുടങ്ങി , ചിരി എന്നില്‍ നിന്ന് മറഞ്ഞു ......

എന്റെ  കയ്യിലിരുന്ന മൊബൈല്‍  ശബ്ദിച്ചു .... ട്രാവല്‍  ഏജന്‍സിയില്‍  നിന്നുള്ള വിളി ..
"താങ്കളുടെ  വിസ റെഡിയായി രണ്ടു ദിവസത്തിനുള്ളില്‍ യാത്ര പുറപ്പടാം. "

ഞാന്‍  ജനല്‍ വഴി തിരിഞ്ഞു നോക്കി .... അവന്‍ വീണ്ടും  ചിരിക്കുന്നു ....അത്  ഒരു തോന്നലായിരുന്നോ  എന്ന് അറിയില്ല  ... മാഞ്ഞു പോയ  ചിരി ഞാന്‍ വീണ്ടും കണ്ടു .

എനിക്ക് ജീവിതത്തില് കിട്ടിയ അമൂല്യമായ ഒരു സമ്മാനമായിരുന്നൂ ആ ചിരി ... അത്  ഞാന്‍  ഇന്നും  സൂക്ഷിക്കുന്നു .......


 

No comments:

Post a Comment