1/30/2013

ബാല്യ സ്മൃതികള്‍ - എട്ട് .

നമ്മെ പോലെ അല്ലാത്   നമ്മില്‍  ഒരുവനായി  ജീവിച് അനേകം പേര്‍ നമ്മുടെ ഇടയില്‍  ജീവിക്കുന്നു . അസാധാരണ പെട്ട  കുറച്ചു  മനുഷ്യര്‍  എന്റെ ഗ്രാമത്തില്‍  ജീവിച്ചിരുന്നു .അവര്‍ എങ്ങെനെ  ഇവടെ ഏത്തപെട്ടു എന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല , ഞാന്‍ എന്തിനാണ് അവരെ കുറിച്ച് ഏഴുതുന്നു എന്നും എനിക്ക് അറിയില്ല .എന്റെ മനസ്സില്‍ ഞാന്‍ കുട്ടിക്കാലത് കണ്ട ആ അസാധാരണ  മനുഷ്യര്‍ എന്റെ  മുന്‍പില്‍  ഇടയ്ക്കു വന്നു മറയാറുണ്ട്. അവരെ കുറിച്ച് !!

രാവിലെ  പുസ്തക സഞ്ചിയുമായി  സ്കൂളില്‍ പോകുമ്പോള്‍  മിക്കപ്പോളും അയാള്‍ എനിക്ക് ഏതിരെ വന്നിരുന്നു .ആ രൂപം എന്നില്‍ അറപ്പ് ഉളവാക്കിയിരുന്നു  പലപ്പോഴും .മുഴിഞ്ഞു  നാറിയ  ഷര്‍ട്ട്‌ . അതിന്റെ  അവസാനത്തെ  ബട്ടന്‍സ് മാത്രം  ഇട്ടു  തന്റെ  ശുഷ്കിച്ച  നെഞ്ചും കൂട്  പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചു ആര്‍ക്കോ വേണ്ടി  എന്നപോലെ  ഉടുത്ത  ഒരു മുണ്ടും അരയില്‍ ചുറ്റി , തെറുപ്പു ബീഡിയുടെ ഗന്ധം വമിക്കുന്ന  ചുണ്ടുമായി  അയാള്‍ നടന്നിരുന്നു . കക്ഷത്തില്‍  പുകയിലയുടെ പൊതി അതില്‍ അത് കത്രിക്കാന്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന  കത്രിക.  ചില ദിവസങ്ങളില്‍  കയ്യില്‍ ബീഡി  തെറുക്കാന്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന  ഒരു ചെറിയ മുറവും ഉണ്ടാകും . കൈമള്‍  അതായിരുന്നു അയാളുടെ പേര് .

അദ്ദേഹം എന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ അംഗമയിരുനില്ല ,അടുത്തുള്ള  ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്ന്  എപ്പോളോ  എന്റെ  ഗഗ്രാമത്തില്‍ ഏത്തപെട്ടതാണ്  .പകല്‍ സമയങ്ങളില്‍  കടകളുടെ  മുന്‍പില്‍ ഇരുന്നു  ബീഡി തെറുക്കും . ചിലര്‍ വന്നു  പത്തു പൈസ്ക്കും ഇരുപതു പൈസക്കും ബീഡി മേടിച്ചു പോകും. വൈകിട്ട്  താന്‍   തെറുത്തുടുത്ത  ബീഡി  എണ്ണി  തിട്ടപെടുത്തി  കടയില്‍ കൊടുത്തു  പൈസയുമായി  നേരെ  ചാരായ ഷാപ്പില്‍  പോയി നൂറു അടിച്ചു  കവലയില്‍ കറങ്ങി നടക്കും .

ഇടയ്ക്ക് അയാള്‍ "പ്രീതി "ബസ്സില്‍  കയറി  പോകുന്നത് കാണാം ..ആ ബസ്സ്‌  ചെങ്ങനാശ്ശേരി വരെ പ്രയാണം നടത്തും. അയാള്‍ എന്തിനാണ് അതില്‍  പോകുന്നത് എന്ന്   എനിക്ക് അറിയില്ല .ചിലപ്പോള്‍ പുകയില മേടിക്കാന്‍ ആയിരിക്കാം  , ചില  ദിവസങ്ങളിലെ  അയാളുടെ ബീഡി പുകയ്ക്കു  രൂക്ഷ  ഗന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു , ചിലര്‍ വന്നു അയാളോട്  അടക്കം പറയുന്നത് കാണാമായിരുന്നു .അവരെ  വിളിച്ചോണ്ട്  അയാള്‍  കടയുടെ  ഒഴിഞ്ഞ  മൂലയിലേക്ക്  പോകുമായിരുന്നു .അവിടെ എന്തോ വിലപേശല്‍ നടക്കുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നാറുണ്ട് . അവരില്‍ ചിലര്‍ക്ക്  അയാളുടെ മുഴിഞ്ഞ പോതികെട്ടില്‍ കെട്ടില്‍ നിന്ന്  ബീഡി എടുത്തു കൊടുക്കന്നത്‌ കാണാം .അത് ആവേശത്തോട്‌ ആളുകള്‍  മേടിച്ചു ആസ്വദിച്ചു വലിച്ചിരുന്നു .

ചില ദിവസങ്ങളില്‍  അയാള്‍ കൂടുതല്‍  സംസാരിച്ചിരുന്നു . ചിലപ്പോള്‍ മൌനം , തന്റെ  മൌനത്തെ ഭേദിച്ച്  അയാള്‍  ഇടയ്ക്കു  ചിരിക്കും , പിന്നെയും തന്റെ മൌനത്തിലേക്ക്‌ മടങ്ങും. കൂട് ബീഡിയുടെ  അനിയന്ത്രിതമായ വരവോടു കൂടി  അയാളുടെ  അടുത്ത് ആളുകള്‍  തെറുപ്പു ബീഡി മേടിക്കാന്‍ പോകാതെയായി. ആളുകള്‍ ദിനേശ് ബീഡിയും സാധു ബീഡിയും ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടു. അപ്പോളും അയാളുടെ   തന്റെ  മുഴിഞ്ഞ  പൊതികെട്ടിലെ ബീഡിക്ക് അവിശ്യക്കാര്‍  ഉണ്ടായിരുന്നു .....

എന്റെ  പ്രായം  കൂടുന്നതിന് അനുസരിച്ച്  അദ്ധേഹത്തിന്റെ  രൂപത്തിന് മാറ്റം വന്നിരുനില്ല പക്ഷെ എന്റെ  മനോഭാവത്തില്‌ മാറ്റം  വന്നിരുന്നു . അറപ്പ് എന്നാ വികാരം മാറി സഹതാപത്തിലേക്ക്  ഏത്തി .ഇടയ്ക്ക് ഞാന്‍ അയാളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു . തല കുനിച്ചു നടന്നിരുന്ന  അയാള്‍ ഒരിക്കല്‍ പോലും എന്റെ പുഞ്ചിരി കണ്ടുകാണാന്‍ സാധ്യതയില്ല , ഇടയ്ക്കു എന്റെ  സുഹൃത്തുക്കള്‍  കൈമളെ !! എന്ന്  വിളിക്കും  അപ്പോള്‍ , അയാള്‍  അവ്യക്തമായി  തന്റെ  ചുണ്ട് ചലിപ്പിച്ചു  എന്തോ പറഞ്ഞിരുന്നു .

ഉച്ചയൂണിന്റെ  ഇടവേളയില്‍  അമ്പല മുറ്റത്ത്‌ കൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍  ഒരിക്കല്‍  ഏതിരെ അയാള്‍ വന്നു . ഞാന്‍ അയാളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു , തല കുനിച്ചു മുഖം തരാത് പോയ അയാള്‍ എന്റെ പുഞ്ചിരി വീണ്ടും കണ്ടില്ല . എന്തെ അയാള്‍  ചിരിക്കാത്തത്  പന്ത്രെണ്ട് വയസ്സുകാരന്റെ  മനസ്സില്‍  ഉത്തരം കിട്ടാത് കിടന്നു .

ഉയര്‍പ്പ്  പെരുനളിനും  പെസഹാ  പെരുനാളിനും  വെളുപ്പാന്‍കാലത്ത്‌ പള്ളിയില്‍  പോകുമ്പോള്‍ അയാളെ ഞാന്‍  കടത്തിണ്ണയിലും , കല്ലൂപ്പാറ ചന്തയിലെ വെയിറ്റിംഗ്  ഷെഡില്‍ കിടന്നു തന്റെ  മുഷിഞ്ഞ  ഉടുമുണ്ട് അഴിച്ചു  പുതച്ച് കിടന്നുറങ്ങുന്നതു  കണ്ടിട്ടുണ്ട് .എന്റെ  കുഞ്ഞു മനസ്സില്‍ ദൈവത്തോട് ചോദ്യങ്ങള്‍ ഉയര്‍ന്നു . എന്താ ദൈവമേ നീ  ഇയാള്‍ക്ക്  ഒരു വീട് കൊടുക്കാഞ്ഞത്‌ ? ഇത് നിന്റെ സൃഷ്ടിയല്ലേ ?  എന്റെ ചോദ്യത്തിനു  ഇതുവരെ ആരും  ശെരിക്കുള്ള  ഉത്തരം തന്നില്ല . ഞാന്‍ ഇപ്പോളും  അന്വേഷിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു .

ഇവടെ കഷ്ടപെടുന്നവര്‍ക്ക്  മുകളില്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍  സ്വര്‍ഗം കിട്ടുമെന്ന്  പറയുന്ന  സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ  മറുപടിയില്‍ ഞാന്‍  തൃപ്തനല്ല .അതി ക്രൂരമായി പീഡനം ഏറ്റുവാങ്ങി ഭൂമിയില്‍ നിന്ന്  എടുക്കപെട്ടവര്‍ക്ക് സ്വര്‍ഗം.  ഭൂമിയില്‍ സുഖലോലുപതയില്‍ കഴിയുന്നവര്‍ക്കും സ്വര്‍ഗം .അവര് ദൈവം ഏഴുതി കൊടുത്തു    എന്ന്  പറയുന്ന  പുസ്തകത്തിലെ വാക്കുകള്‍ അനുസരിച്ചാല്‍ മതി . ഇതിനു ഒന്നും സാധിക്കാത്തവര്‍ക്ക്  സ്വര്‍ഗം നിഷേധിക്കുമോ  ദൈവമേ ? എന്റെ  ചിന്തകള്‍ ഈ വഴിക്ക്  ചെറുപ്പം മുതലേ സഞ്ചാരം ചെയ്തു ....

എന്റെ സ്കൂള്‍ ജീവിതം മുഴുവന്‍ ഞാന്‍ അയാളെ കണ്ടിരുന്നു , ജോലി തേടി  വിദേശത്തു  പോയി  തിരികെ വരുന്ന അവിധി ദിനങ്ങളിലും  ഞാന്‍ അയാളെ പലപ്പോഴും കണ്ടിരുന്നു .ഒരു മാറ്റവും ആ  രൂപത്തിന്  ഇല്ലായിരുന്നു  , പ്രായത്തിന്റെ അവശത അയാളുടെ ചലനങ്ങളില്‍  വ്യതിയാനം വരുത്തിയിരുന്നു അത്ര മാത്രം .

കാലങ്ങള്‍ക്ക്  ശേഷം  ഞാന്‍  അയാളെ  ഈ  അറേബ്യന്‍ മരുഭൂമില്‍  കണ്ടു , ഒരു മാറ്റവും ഇല്ലാതെ .അന്നത്തെ അതെ കൈമള്‍ , മുഴിഞ്ഞു നാറിയ ഉടുപ്പില്ലാത് , അന്ന് അയാള്‍ തണുപ്പത് പുതച്ച മുണ്ടില്ലാതെ  , ചുണ്ടത്  രൂക്ഷ ഗെന്ധമുള്ള  ബീടിയുമില്ല , കയ്യില്‍  മുറവും , കത്രികയും ഒന്നുമില്ലാത് . പരിപൂര്‍ണ്ണ  നന്ഗ്നായി  ഒരു  തൂണോടു ചേര്‍ത്ത്  കെട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നു .ഞാന്‍  സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി അതെ  കൈമള്‍  തന്നെ .. എന്റെ  പുഞ്ചിരി കാണത് പോയ  കൈമള്‍ .

ടി വി  സ്ക്രീന്റെ അടിയിലൂടെ  പാമ്പു പോലെ  ഇഴഞ്ഞു  നീങ്ങുന്ന അക്ഷരങ്ങള്‍  ഞാന്‍ വായിച്ചു .

"കല്ലൂപ്പാറ  ഭഗവതി  ക്ഷേത്രത്തില്‍  മോഷണം!!!  ഒരാള്‍  കൊല്ലപെട്ടു "

തിരിഞ്ഞു  ഞാന്‍  ആരും  കണാത്  പുഞ്ചിരിച്ചു ... ഈ  പ്രാവിശ്യം എന്റെ  പുഞ്ചിരി  നിങ്ങള്ക്ക്  കാണാതിരിക്കാന്‍  സാധ്യമല്ല ....  ഞാന്‍  കൈമാളിനോട്  പറഞ്ഞു 

എനിക്ക്  ഒരു ചോദ്യം ദൈവത്തോടും ഉണ്ടായിരുന്നു !!!! ... നീ അയാള്‍ക്ക്  കിടക്കാനും  കുടിക്കാനും ഒന്നും  കൊടുത്തില്ല ........ ഇങ്ങനെ അയാളെ   കൊല്ലണമായിരുന്നോ.........??? (തുടരും)


.



 

1/27/2013

ആദ്യത്തെ സമഗ്ളിംഗ്!!!!!


 
 

നമ്മുടെ കേരള സര്‍ക്കാരിനെ പോലെ മുന്‍പോട്ടു പോകുന്നതായിരുന്നു എന്റെ കുട്ടിക്കാലം

 
വലിയ അവിധിക്കു അമ്മ വീട്ടില്‍ പോകുമ്പോളും, പള്ളി പെരുനാളിനും , വല്ല നേര്ച്ച പൈസ കിട്ടുമെന്ന് ഒഴിച്ചാല്‍ .മറ്റു പറയത്തക്ക സാമ്പത്തീക സഹായം ഒന്നും കേന്ദ്രത്തില്‍ നിന്ന് ലഭിചിരുനില്ല ജീവിതം വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടി മുന്‍പോട്ടു പോയി .....


കേരള സര്‍ക്കാരിന്റ്റ്  ബട്ജെറ്റ് പോലെ മിക്കപോളും കമ്മി ബട്ജെറ്റ് കേന്ദ്രം അവതരിപ്പിക്കാര്.

എന്റെ ധനകമ്മി കാലം ചെല്ലുംതോറും കൂടി കൂടി വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു ....

ആശാന്റെ കടയില്‍ നിന്ന് കപ്പലണ്ടിയും  നാരങ്ങാവെള്ളവും  കുടിച്ചു അമേരിക്കന്‍ , ഷെയ്ഖ് കുത്തക മുതലാളി മാര് എന്റെ വായില്‍ കപ്പല്  ഓടിക്കാന്‍ ഉള്ള വെള്ളം ഉണ്ടാക്കി കൊണ്ടേയിരുന്നു .....

എന്റെ വായിലെ വെള്ളപോക്കതിന്റെ ആഫ്റ്റര്‍ ഇഫെക്റ്റ് മൂലം മുതലാളി മാര്‍ക്ക് ഇടയ്ക്കു ആമാശയത്തില്‍ നിലവിളിയും ,അതിന്റെ അവസാനം കടും ചായ(പാല് ഒഴിച്ച ചായ) നിറത്തില്‍ പുറത്തേക്ക്‌ വരുകയും ചെയ്തിരുന്നു.......

ധനകമ്മി കുറക്കാന്‍  സര്ക്കാര്  ഇടയ്ക്കു എ ഡി ബി , ലോക ബാങ്ക് എന്നിവയില്‍  നിന്ന് കടം എടുക്കുന്ന പോലെ, നാട്ടിലെ ചില വേള്‍ഡ് ബാങ്കില്‍   നിന്ന് കടം എടുക്കാനുള്ള എന്റെ  ശ്രെമം ചില താത്‌പര കക്ഷികള്‍ ചേര്‍ന്ന് തടയുകയും ,എന്നെ അര്‍ഹത ഇല്ലാത്ത ആഫ്രിക്കന്‍ രാജ്യത്തില്‍ പെടുത്തുകയും ചെയ്തു .  

ധനകമ്മി പിടിച്ചു  നിര്‍ത്താനുള്ള മാര്‍ഗമായി ഇടയ്ക്കു അമ്മ വീട് സന്ദര്‍ശനം പതിവാക്കി ..അവിടുന്ന് കിട്ടുന്നതിന്റെ പകുതി ആനവണ്ടിക്കു യാത്ര കൂലിയായി  കൊടുക്കേണ്ടി വന്നതിനാല്‍ അതും ഉപേക്ഷിച്ചു .

അങ്ങെനെ ഇരുക്കുമ്പോളാണ് ചേളാവുമായി നടന്നു പോകുന്നപോ പൗലോസ്‌ ചേട്ടനെ കണ്ടത് . നാട്ടിലെ ചില്ലറ മൊത്ത മലഞ്ചരക്ക് വ്യാപാരിയാണ് കക്ഷി .

അപ്പച്ചന്റെ  ചാക്കില്‍   കെട്ടി വെച്ചിരിക്കുന്ന കറുത്ത് പൊന്‍ പൗലോസ്‌ ചേട്ടന്റെ ചേളാവില്‍  ഏത്തിക്കാന്‍ ദാവൂദ് ഇബ്രാഹിമായി ഞാന്‍ അവതരിച്ചു .

നേരിട്ട് അവിടെ ഏത്തിക്കാന്‍ നിര്‍വാഹമില്ല  എന്റെ ക്ലാസ് സഹമുറിയന്‍ പൗലോസ്‌ ചേട്ടന്റെ പേരകുട്ടിയാണ് .

അതിനാല്‍ ചോട്ടാ രാജന്റെ സഹായം അത്യാവിശമായിരുന്നു .അയല്‍പക്കത് പഞ്ചപാണ്ഡവന്മാരില്‍  ഒരാളെ  ചോട്ടാ രാജനായി അപ്പോയിന്റ് ചെയ്തു .

രാത്രി കാലങ്ങളില്‍ അപ്പച്ചന്റെ തലക്കലെ ചാക്കില്‍ നിന്ന് കുരുമുളക് അതി സമര്‍ത്ഥമായി നൂറും ഇരുനൂറും ഗ്രാമായി കടത്തി പൗലോസ്‌ ചേട്ടന്റെ  ചേളാവില്‍കൂടി   മല്ലപള്ളി ,ചെങ്ങനാശേരി വഴി അമേരിക്കയിലെ സായിപ്പിന്റെ തീന്മേശയില്‍ നിര്‍ബാധം പോക്കൊണ്ടിരുന്നു .നമുക്കും ജീവിക്കേണ്ടേ ?..

അമേരിക്കന്‍ ,ഷെയ്ഖ്‌ മുതലാളി മാരുടെ മുന്‍പില്‍ ഞാന്‍ സ്വദേശി കുത്തകയായ അംബാനിയായി അവതരിച്ചു .ദരിദ്ര ആഫ്രിക്കന്‍ രാജ്യങ്ങളെ സാമ്പത്തികമായി സഹായിച്ചു ,അവരെ കൂടെ നിര്‍ത്തി ,വിദേശ കുത്തകകളെ വെല്ലുവിളിച്ചും മുന്‍പോട്ടു പോയി ....

തലയില്‍  ഈച്ച വന്നിരുന്നാല്‍ കുടം എടുത്തു  അടിക്കുന്ന  തരം വളരെ സൌമ്യ പ്രകൃതം. വീട്ടില്‍ നിന്ന് സംസാരിച്ചാല്‍ ഒരു മൈല് അപ്പുറത്ത്  കേള്‍ക്കാന്‍ പാകത്തിലുള്ള  നല്ല ബാസുള്ള ശബ്ദം ആറടി ഒരിഞ്ചിന്റെ  ഉയരം. മേല്‍ ചുണ്ടുനു മുകളില്‍ മീശ ഇല്ല .തലയില്‍ കഷണ്ടി എന്നെ പോലെ ....ഇതായിരുന്നു അപ്പച്ചന്‍ ......

ഞാന്‍ അദ്ധേഹത്തിന്റെ  പുനരജന്മമാണെന്ന്  നാട്ടുകാര്  പറയാറുണ്ട് അടുത്ത് അറിയാവുന്നവര്‍ എന്നെ  “കളരിക്കല്‍ അപ്പന്‍” എന്നാണ്  വിളിക്കാറ്  . ഇടയ്ക്ക് ഭാര്യയുമായുള്ള ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തില്‍ എനിക്ക് അപ്പച്ചന്റെ ശബ്ദം ഇടയ്ക്കു  കയറു വരാറുണ്ട് , അവള്‍ക്കു അറിയില്ലല്ലോ ഇത് “ജീന്‍ ന്റെ തകരാറ് ആണെന്ന് .

വീട്ടില് വരുന്ന സ്വന്ത ജനങ്ങളെ സംശയ ദൃഷിടിയോടു നോക്കുന്നതും , കുരുമുളക്‌ന്റെ നിരന്തര കുറവ് വീട്ടില്‍ ആഭ്യന്തര കലഹത്തിനും വഴി വെക്കുന്നത് കണ്ടും കേട്ടും ഞാന്‍ സ്വദേശി കുത്തക മുതലാളിയായി  മുന്‍പോട്ടു പോയി .....

എല്ലാ നല്ലകാര്യത്തിനും  ഒരു അവസാനമുണ്ടല്ലോ ??

എന്റെ  വളര്‍ച്ചയില്‍ അസൂയ പൂണ്ട ചില കറുത്ത കരങ്ങള്‍  , എന്റെ സാമ്പത്തീക വളര്‍ച്ചയുടെ സ്രോതസ്സ്  അന്വേഷിക്കാന്‍ കേന്ദ്രത്തോട് ആവിശ്യപെട്ടു .

അന്വേഷണ കമ്മീഷനായി കേന്ദ്രം ധനകാര്യമന്ത്രിയെ (അമ്മ) ചുമതല പെടുത്തുകയും അന്വേഷണം സ്കോട്ട്ലന്റ് പോലീസിന്റെ കാര്യക്ഷമതയോട് സ്കൂളിലും ,പറ്റുകടയിലും നടന്നു ....കൂടാത് നിരന്തരമായ ചോദ്യംചെയ്യലില്‍ എനിക്ക്  പിടിച്ചു നില്ക്കാന്‍ കഴിയാത് കുറ്റസമ്മതം നടത്തി.ചെത്തിമിനുക്കിയെടുത്ത പൂവരശിന്‍ കമ്പിനാല്‍ പീഡനങ്ങള്‍ ഏറ്റു വാങ്ങി ഞാന്‍ എന്റെ  ആദ്യത്തെ സമഗ്ളിംഗ് അവസാനിപ്പിച്ചു ........

1/25/2013

ബാല്യ സ്മൃതികള്‍ - ഏഴു

ഉറക്കത്തില്‍ പടയണിയുടെ  ദീപ പ്രഭ എന്റെ  അബോധ മണ്ഡലങ്ങളില്‍ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു .
ദേവി-ദാരിക യുദ്ധത്തിനൊടുവില്‍ ദാരികനെ വധിച്ചിട്ടും കോപമടങ്ങാത്ത ഭദ്രകാളിയെ ശാന്തയാക്കാന്‍ ശിവഭൂതഗണങ്ങള്‍ കോലംകെട്ടി തുള്ളുന്ന പടയണി കലാരൂപം  ഞാന്‍  എന്റെ സ്വപ്ന ങ്ങളില്‍  തുള്ളിയാടി.എന്റെ  വളര്‍ച്ചയുടെ  പാതയില്‍  ദേവിയും കോലവും സ്വപ്നങ്ങളും വിസ്മൃതിയുടെ കയങ്ങളില്‍ പതിച്ചു .
അമ്പലത്തിന്റെ അടുത്താണ് സതീഷിന്റെയും സുരേഷിന്റെയും വീട് ..അവിടെ അവര്‍ നന്നായി വരച്ചു വെച്ചിരുന്ന ചിത്രങ്ങള്‍  എന്നെ അത്ഭുതപെടുത്തിയിട്ടുണ് . അതില്‍ സുരേഷ്  പഠിക്കാന്‍ അതി സമര്‍ത്ഥനായിരുന്നു . അവന്റെ അനുജന്‍ സതീഷ്‌  എന്നെ പോലെ ഒരു  പഠിക്കാന്‍ അത്ര  മിടുക്കനായിരുനില്ല .ടീച്ചര്‍ മാര് നിന്റെ ചേട്ടനെ കണ്ടു പഠിക്കെടാ, "നീ എന്താ ഇങ്ങെനെ ആയതു" എന്ന് നിരന്തരം ശകാര വാക്കുകകള്‍ അവനെ വേദനിപ്പിച്ചു  എന്ന്  എനിക്ക് തോന്നാറുണ്ട് . ഉച്ച സമയത്തെ  പൊതിചോറുമായി സതീഷിന്റെ വീട്ടില്‍  പോയി ഭക്ഷണം കഴിക്ക പതിവായിരുന്നു ...

അമ്മ അതി രാവിലെ എഴുനേറ്റു  നല്ല കുത്തരി ചോറു . വാട്ടിയെടുത്ത വാഴയിലയില്‍  ഒന്ന് രണ്ടു കറികളും മായി തന്നുവിടുമായിരുന്നു .വാഴക്ക മെഴുക്കുപുരട്ടിയും ,പുളിവെച്ചചമ്മന്തിയും, പുഴ മീന്‍ തേങ്ങ ഇട്ടു പറ്റിച്ചതും , മുകളില്‍ ഒരു മുട്ട പൊരിച്ചതും ,മിക്കപ്പോളും ഉണ്ടാകും , പൊതി തുറന്നു വാഴയിലയുടെ ഗന്ധം മൂക്കില്‍ തട്ടുമ്പോള്‍  വയറിനുള്ളില്‍ വിശപ്പിന്റെ പാണ്ടി മേളം അതിന്റെ ഉച്ചസ്ഥായിയില്‍ ഏത്തിയിട്ടുണ്ടാവും.
 ആദ്യം കണ്ണില്‍പ്പെടുക ചോറിന്റെ വെളുത്തനിറത്തിനിടയിലെ ചമ്മന്തിയുടെ മോഹിപ്പിക്കുന്ന നിറമാണ്‌ . നിവര്‍ത്തി വച്ചതിനുശേഷം ആദ്യം വിഭവങ്ങള്‍ മാറ്റിമാറ്റി വയ്ക്കണം.പിന്നെ ഊണിന് മാധുര്യം പകരാന്‍ ചോറില്‍ ഒഴിച്ച  കറി ഭാഗത്ത് നിന്ന്  കുറിച്ചടര്‍ത്തി മാറ്റി  ചോറില്‍ മുക്കി ആദ്യ ഉരുള.തോരനെ വലിച്ചടുപ്പിച്ച് .അടുത്തത്  നനയാത്ത ചോറില്‍ നിന്നൊരുപിടിയെടുത്ത് ചമ്മന്തിയും ചേര്‍ത്തൊരു പങ്ക്.അതിന്റെ സ്വാദ് നാവുവിടും മുമ്പേ മീനുണ്ടെങ്കില്‍ പൊളിച്ചെടുത്ത ഒരു കഷ്ണം.ഉള്ളിലെ മസാലയുടെ അരപ്പ് എരിഞ്ഞു തന്നെ കയറണം.

ഒരുമിച്ചു ഞങ്ങള്‍ പൊതിച്ചോര്‍കഴിക്കുമ്പോള്‍ ഓരോ വീടിന്റെയും അടുക്കളയുടെ നേര്‍ ചിത്രം കാണാന്‍ സാധിക്കുമായിരുന്നു . ചിലരുടെ ചോറുകളില്‍ അച്ചന്റെയും അമ്മയുടെയും കണ്ണീരിന്റെ ഉപ്പു കലര്‍ന്നിരുന്നു. ചിലര്‍ ഒറ്റക്കിരിന്നു തങ്ങളുടെ പൊതിച്ചോറില്‍ തങ്ങളുടെ അവ്സ്ഥ മറ്റുള്ളവര്‍ അറിയാതിരിക്കാന്‍ ശ്രേമിച്ചു.
പലരുടെയും  ശുഷ്ക്കിച്ച  അടുക്കള  ഇന്ന്  സമൃദ്ധമായിരിക്കുന്നു ......

മറന്നു വെച്ച പൊതിച്ചോറുമായി അമ്മമാര്‍ ഉച്ചവെയിലില്‍ വിയര്‍ത്തോലിച്ചു സ്കൂള്‍ വരാന്തയില്‍കാത്തു നിന്നിരുന്നു, അതില്‍ ഒരു അച്ഛനെ ഞാന്‍ ഇന്നും ഓര്‍ക്കുന്നു , ഏക മകള്‍ക്ക് വേണ്ടി മഴയിലിലും വെയിലിലും തന്റെ മുടന്ത് കാലുമായി തന്റെ മകള്‍ക്ക് പൊതി ചോറുമായി വന്നൊരു അച്ചന്‍ .മകള് കഴിച്ച കഴിഞ്ഞു സംതൃപ്ത മുഖവുമായി തിരിച്ചു പോകുന്നത് ഞാന്‍ പലപ്പോഴും കണ്ടിട്ടുണ്ട് . ഈ മകള് പ്രായപൂര്‍ത്തിയായപ്പോള്‍ അച്ചനെ മറന്നു താന്‍ സ്നേഹിച്ച പുരുഷനോടൊപ്പം വീടിന്റെ പടിയിറങ്ങിപ്പോയി. ഈ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ എന്താണ് ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് ....? പലപ്പോഴും  ഞാന്‍ ചിന്തിക്കാറുണ്ട് .....

മാതൃത്വത്തിന്റെ മഹനീയത അനശ്വരം മാക്കിയ കുറെ അമ്മമാരേ ഞാന്‍ എന്റെ കുട്ടിക്കാലത് കണ്ടിടുണ്ട് .അവരുടെ സ്നേഹം അനുഭവിക്കാനും അവര് വെച്ച സ്വാദിഷ്ടമായ ഭക്ഷണം  വയറു നിറച്ചു കഴിച്ചിട്ടുണ്ട്.
എന്റെ  ഒപ്പം പഠിച്ചിരുന്ന  സുനി , ജോസ്സി, കുര്യന്‍ (ജോസ്) ഇവരുടെ ഒക്കെ  വീട്ടില്‍ ഞാന്‍ പോയി ഇടയ്ക്കു  ഭക്ഷണം കഴിച്ചിരുന്നു . അതില്‍ ഞാന്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ തവണ കഴിച്ചിട്ടുള്ളത്‌  കുരിയന്റെ  വീട്ടിലാണ്‌ , അവന്റെ അമ്മ തുമ്പ പൂ നിറമുള്ള  ചോറില്‍ സ്വാദിഷ്ടമായ  കറികള്‍ വിളമ്പി ..അവന്‍ വലിയ സമ്പത്ത് ഉള്ള വീട്ടിലെ ആയിരുനില്ല . മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് കൊടുക്കാന്‍ മനസ്സുള്ള സാധാരണപെട്ടവര്‍ . അവന്‍ ഒരു വിളിപാട്  അകലെ എന്റെ അടുത്തു ഗള്‍ഫില്‍ എവെടെയോയുണ്ട് .

ജോസി യുടെ അച്ചന്‍ ഓടിച്ചിരുന്ന അംബാസിഡര്‍ കാര്‍  ഞാന്‍  കൌതുകത്തോടെ നോക്കിയിരുന്നു .പക്ഷെ അവന്‍ കാറിന്റെ വിശേഷം ഒന്നും ഞങ്ങളോട്  പറയാറ് ഉണ്ടായിരുനില്ല .

എന്റെ  വീടിനു അടുത്ത് വരെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നത്  മത്തായി (സാം)ഞാന്‍ ഏറ്റവും  കൂടുതല്‍ സംസാരിച്ചിട്ടുള്ളത് അവനുമായിട്ടാണ് , പില്‍ക്കാലത്ത് എന്നെ മുംബൈ എന്ന മഹാരാജ്യത്  കൊണ്ടുപോയത് അവനാണ് .എന്റെ പ്രവാസ ജീവിതത്തിന്റെ  തുടക്കവും അത് തന്നെ .അത് ഇന്നും തുടരുന്നു.
അയല്പക്ക കലഹങ്ങള്‍ ഞങ്ങളുടെ  വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ  യാത്രകളില്‍  പൊട്ടിത്തെറികള്‍ ഉണ്ടാക്കുകയും അത് ചിലപ്പോള്‍  കൈയ്യാംകളികളില്‍  ഏത്തിയിരുന്നു  പലരുടെയും പേരുകള്‍ ഇവടെ കുറിക്കാന്‍ നിര്‍വാഹം  ഇല്ല ..

സുനിയുടെ  വീട്  ആറിന്റെ  തീരത്ത്  ആയിരുന്നു . അവന്‍ സംസാരിക്കാന്‍  ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള കുട്ടിയായിരുന്നു  ,പക്ഷെ ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക്  അവന്‍ പറയുന്നത്  മനസ്സിലാക്കാന്‍  സാധിച്ചിരുന്നു , പില്‍കാലത്ത് അവന്‍  എല്ലാര്ക്കും മനസ്സിലാകുന്ന തരത്തില്‍  തന്റെ സംസാരം  കേള്‍പ്പിച്ചിരുന്നു .  തറനിരപ്പില്‍  നിന്ന് വളരെ പൊക്കി ചെങ്കല്ലില്‍ചെത്തി ഏടുത്ത  അവിടവിടെ  പൊട്ടി പൊളിഞ്ഞു  പോയ അരമതിലുനു മുകളില്‍ ഇരുന്നു  ഞാന്‍ എമ്പോസിഷന്‍ ഏഴുതിയിരുന്നു.അവന്റെ അമ്മ എനിക്ക് കട്ടന്‍ കാപ്പി ഇടയ്ക്കു കൊണ്ട്  തന്നിരിന്നു .(തുടരും)











    



.



 

1/24/2013

സ്ത്രീ !! മാതൃത്വത്തിന്റെ പ്രതീകം ... .....

ഡിസംബര്‍ 31  , പള്ളിയിലെ  കുര്‍ബാന കഴിഞ്ഞു  വീട്ടില്‍  ഏത്തിയ  മകള്‍ എന്നോട്  പറഞ്ഞു  ഇന്ന്  നമുക്ക്  നൈറ്റ്‌  സ്റ്റേ ചെയ്യാം ..
നല്ല  തണുപ്പുണ്ട്  ......ഞാന്‍ പറഞ്ഞു .

"അത് ഒന്നും സാരമില്ല ... എന്നെ സ്കൂളിലെ നൈറ്റ്‌  സ്റ്റേ ക്ക്  വിട്ടില്ലല്ലോ   എനിക്ക്  ഇന്ന് പോകണം " ... ..അവളുടെ  സ്നേഹത്തില്‍ കലര്‍ന്ന  ശാട്യം എനിക്ക്  ഇഷ്ടമായി .. ഞാന്‍ സമ്മതം  മൂളി ......

പൊതുവേ തണുപ്പ് എന്ന് കേള്‍ക്കുമ്പോ   പുതപ്പിനുള്ളില്‍ ഓടി ഒളിക്കുന്ന   എന്റെ  ഭാര്യ പറഞ്ഞു ...

"നിങ്ങള്ക്ക് വേറെ പണി ഒന്നും ഇല്ലേ പിള്ളേര് പറയുന്നതിന് ഒപ്പം തുള്ളാന്‍"

മകളുടെ നിര്‍ബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി  ഭാര്യയോടൊപ്പം  പുറപ്പെട്ടു .

കടല്‍  പുറത്തെ  ബീച് ആയിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ലക്‌ഷ്യം .
കടല്‍ പുറത്തെ പഞ്ചാര മണലില്‍ പാ വിരിച്ചു ; മക്കള്‍ അതില്‍ കിടന്നു കളികളില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടു .

തണുപ്പ്  സഹിക്ക വയ്യാതെ ഭാര്യ ...കൈകള്‍ കൂട്ടി തിരുമകയും , പല്ലുകള്‍ കൂട്ടിയടിച്ചു .അവരോടു  ഒപ്പം  കൂടി ...

അസഹ്യമായ  തണുപ്പിനെ  മനസ്സാലെ  ശപിച്ചുകൊണ്ട്  അവള്‍  എന്നെ ദയനീയമായി നോക്കി ..

"പോയി  കാറില്‍ കിടന്നു കൂടെ !!!!!...ഞാന്‍ പറഞ്ഞു ..

"കുട്ടികളെ  ശ്രെധിക്കണം ..ഞാന്‍ കാറില്‍ കിടന്നു ഉറങ്ങാന്‍  പോവാ... "അവള്‍ പറഞ്ഞു ....

"നീ  പോയി  കിടന്നോ... "ഞാന്‍ പറഞ്ഞു ..

കണ്ണുകളില്‍  നിദ്ര ദേവി തഴുകിയ പ്പോള്‍  ഞാനും  കുട്ടികളും എപ്പോളോ  ഉറക്കത്തില്‍ മയങ്ങി .....

അസഹ്യമായ തണുപ്പില്‍ ഏതോ  നിമിഷത്തില്‍  കണ്ണ്  തുറന്നു  നോക്കുമ്പോള്‍ .. മൂടി പുതച്ച ഒരു രൂപം  ഞങ്ങളുടെ  തലയ്ക്കല്‍ .....

ആ രൂപം തിരിച്ചു അറിയാന്‍ അധിക സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല . എന്റെ  ഭാര്യയുടെ രൂപം ....

എന്തേ  നീ  ഉറങ്ങിയില്ലേ ...കാറില്‍ കിടന്നു ...?

ഇല്ല  കുട്ടികളുടെ  ദേഹത്ത്  വണ്ടി  കേറിയാലോ ?  .....അവള്‍  പറഞ്ഞു

ഞാന്‍ ആലോചിച്ചു ..... ഏതു വണ്ടിയാണ്   ഇവടെ ഇപ്പോള്‍ വരാനുള്ളത് ....

മാതൃത്വത്തിന്റെ സ്നേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം ... തണുപ്പ്  ഒട്ടും  സഹിക്കാന്‍  കഴിയാത്ത  എന്റെ  ഭാര്യ  .. ഇല്ലാത്ത  ഒരു  വണ്ടിയുടെ പേരില്‍  എന്റെ മക്കള്‍ക്ക്‌  കാവലിരിക്കുന്നു ...

സ്ത്രീ  മാതൃത്വത്തിന്റെ പ്രതീകം ... .....
















 

1/23/2013

സാല .....മദ്രാസി.... ജാവോ... യാര്‍ ......

ഗള്‍ഫില്‍ നിന്ന് ഉടുതുണിയും പരഗതിയും ഇല്ലാത് ആയിരത്തി തൊള്ളായിരമാണ്ട്  നവംബര്‍  മാസം  ഡല്‍ഹി ഇന്ദിരാഗാന്ധി ഇന്റര്‍ നാഷണല്‍ എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ .....!!!!!!!   വരവിന്റെ കാരണം : ന്യൂട്ടണ്‍ പണ്ട്  പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്   ... "every action has an equal and opposite reaction"

ഈജിപ്ത്കാരന്‍ എഞ്ചിനീയരുടെ തന്തക്കു ഞാന്‍ വിളിച്ചതിന്റെ,  ഓപ്പോസിറ്റ്  റിയാക്ഷന്‍!

എന്റെ നാട് കേരളമെന്ന ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം നാടാണെന്നും .ഡല്‍ഹി എന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ തലസ്ഥാനം മെന്നും ഒക്കെ ഞാന്‍ ആവുന്നത് വിവര ദോഷി പി ആര്‍ ഓ യോട്  എനിക്ക്  അറിയാവുന്ന  അറബിയില്‍  പറഞ്ഞു ...എവടെ കേള്‍ക്കാന്‍ !!!

അവന്‍ അവന്റെ രാജ്യ സ്നേഹം കാണിച്ചു കൂട്ടുകാരന്റെ തന്തക്കു വിളിച്ചതിന്റെ പകരം അവന്‍ എനിക്ക് ഡല്‍ഹിയിലോട്ടുള്ള ടിക്കറ്റ്‌ എടുത്ത് എനിക്ക് പണി തന്നു .!!!!!

പിരിഞ്ഞു പോകുമ്പോള്‍ കിട്ടാന്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ശമ്പളവും സൌജന്യ വേതനവും, സോനാപ്പൂരിലെ മദ്യരാജാവയ സര്‍ദാര്ജിക്കും .കോഴിക്കോട് കാരന്‍ കാക്കയ്ക്കും കൊടുത്തു .ബാക്കി ഉള്ളത് കഴ്ടിച്ചു ടിക്കറ്റ്‌ എടുക്കാനും ,ഒരു പൊങ്ങച്ചത്തിന് വേണ്ടി സ്വര്‍ണ്ണ മാല മേടിക്കാനും തികയും.

കുളിച്ചു ഇല്ലേലും കോണകം പുരപുറത്ത് കിടക്കണമല്ലോ ?

മലയാളിയുടെ വിശ്വസ്ത സ്ഥാപനത്തില്‍ പോയി അത്യാവിശം നല്ല ഒരു മാല വാങ്ങി ആഭരണ വിഭൂഷിതനായി

പിറ്റേദിവസം , സ്വര്‍ണ്ണം വാരാന്‍ ഗള്‍ഫില്‍ വന്ന ഞാന്‍ മുഴിഞ്ഞു നാറിയ തുണിയും കളസവും വാരി , വി ഐ പി പെട്ടിയില്‍ ആക്കി , പി ആര്‍ ഓ യോടെപ്പം ജയില്‍ പുള്ളിയെ കൊണ്ട്പോകുന്നപോലെ, ദുബായ് ഇന്റര്‍ നാഷണല്‍ എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ ഏത്തി .എമിഗ്രേഷന്‍ ചടങ്ങ് ഒക്കെ കഴിഞു പി ആര്‍ ഓ എന്നെ ഒഴിവാക്കി തിരിഞ്ഞു നടന്നു .


പെട്ടന്ന് അവന്‍ തിരിഞ്ഞു എന്റെ മുഖത്തു നോക്കി ഇങ്ങനെ പറയുന്നത് ഞാന്‍ വായിച്ചു ..

മിസ്സ്രി (ഈജിപ്ത് കാരന്‍ )കളോട് കളിച്ചാല്‍ ഇങ്ങനെയിരിക്കുമെടാ ഹിന്ദി (ഇന്ത്യക്കാരന്‍)......

ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു നീ പോടാ പുല്ലേ... ഞാന്‍ എന്റെ ജനിച്ച നാട്ടിലേക്കു ആണെട പോകുന്നത് ...

ഡല്‍ഹി  ഇന്ദിരാഗാന്ധി എയര്‍പോര്‍ട്ട്  സമയം  രാവിലെ  6 മണി  , നടന്നത്  താഴെ !!!!!

എമിഗ്രേഷന്‍ കൌണ്ടറില്‍ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട വരുന്ന അഭയാര്‍ഥിയുടെ ദൈനത യോട് നിന്നു.
എന്റെ മുഖത്തേക്ക് എമിഗ്രേഷന്‍ ഓഫീസര്‍ നോക്കി പിന്നെ പാസ്പോര്‍ട്ട്‌ നോക്കി ഉറപ്പിച്ചു ഇവന്‍ മദ്രാസി തന്നെ !! പിന്നീടു അയാളുടെ നോട്ടം എന്റെ കഴുത്തില്‍ കിടന്ന മാലയിലും മുഴിഞ്ഞു നാറിയ എന്റെ ഡ്രസ്സ്‌  അടക്കം ചെയ്തിരിക്കുന്ന  വി  ഐ  പി  പെട്ടിയിലും  .

അയാളുടെ മുഖത്ത് എന്നെ പിഴിയാന്‍ പോകുന്നു എന്ന് സത്യം ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു .

ഞാന്‍ എന്റെ മുഖത്ത് ദൈനതയുടെ ഭാവം കൂട്ടി അഭിനയിച്ചു .

അയാള്‍ ഹിന്ദിയില്‍ മൊഴിഞ്ഞു .........
" ഉധര്‍ ജാക്കെ.. ഖടാ ......രെഹോ !!!"

ദൈവമേ കയ്യില്‍ ഉള്ളത് ട്രെയിന്‍ ടിക്കെറ്റ് എടുക്കാനും വീട്ടില്‍ ഏത്താന്‍ ഉള്ള കാശ് മാത്രമേ ഉള്ളു . ഇവന്റെ അണ്ണാക്കില്‍ ഇട്ടാല്‍ ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ എങ്ങനെ ഏത്തും?

ഇധര്‍ ആവൊ! തുമാര !! പാസ്പോര്‍ട്ട്‌ മേം എമിഗ്രേഷന്‍ ക്ലീയറന്‍സ് നഹിം ഹേ....തും കൈസേ ബാഹര്‍ ഗയാ???

എന്റെ കണ്ണില്‍ ഇരുട്ട് കേറി ...

ദൈവമേ !!!!!! ഞാന്‍ വിസിറ്റിംഗ് വിസയില്‍ ആണ് ആദ്യം ഗള്‍ഫില്‍ പോയത് , അതിനു എമിഗ്രേഷന്‍ ക്ലിയര്‍നസ് വേണ്ട അത് ഇപ്പൊ പ്രശ്നമായോ ??

ദോ ഹജാര്‍ റുപ്പീസ് ഫൈന്‍ ..ബര്‍ന്ന പടേഗ..

സര്‍...... മേരേ ...പാസ്‌ പൈസ നഹി ഹും ...
അയാള്‍ എന്റെ സ്വര്‍ണ മാലയിലേക്ക് അതിനു ഉത്തരം എന്നോണം അര്‍ഥം വെച്ച് നോക്കി ...

പൈസ നഹി ഹേ ...... തുമാര ഗെള്ള മേം സോനാ ഹേന..... തും പൈസ വാല ആത്മി ഹും .....
ദൈവമേ ഈ വൃത്തികെട്ടവനെ എങ്ങനെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കും ഉടുതുണിയും പരഗതിയും ഇല്ലാതാണ് ഞാന്‍ വന്നിരിക്കുന്നത് എന്ന് ...

യെ തുമാര സൂട്ട് കേസ് ഖോലോ !!!!

ഒരു നിമിഷം ഞാന്‍ ഞെട്ടി .. ദൈവമേ !!!!! വി ഐ പി പെട്ടിക്കുള്ളില്‍ വാരിവലിച്ചിട്ട അണ്ടര്‍വെയര്‍ ആണെന്ന് ഞാന്‍ എങ്ങനെ പറയും..
ഖോലോ !!! വീണ്ടും അയാള്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചു !

ഞാന്‍ പറഞ്ഞു!!!! "സര്‍ ഉസമേം മേരാ കപ്പടാ ഹും ..."
ഖോലോ തും ...നഹി തോ പോലീസെ കോ ബുലായേഗ!!

ഞാന്‍ എന്റെ സുന്ദര വി ഐ പി പെട്ടി തുറന്നു .... വരി വലിച്ചു കിടക്കുന്ന കളസത്തിന്റെ ഉള്ളില്‍ കൈയിട്ടു ഇളഭ്യനായ അയാള്‍ എന്റെ മുഖത്തു നോക്കി മൊഴിഞ്ഞു .....

സാല .....മദ്രാസി.... ജാവോ... യാര്‍ ......

എമിഗ്രേഷന്‍ ഓഫീസറെ എന്റെ കളസം എടുപ്പിച്ച നിര്‍വൃതിയോടെ ഞാന്‍ മുന്‍പോട്ടു നടന്നു .....





















 

1/22/2013

ബാല്യ സ്മൃതികള്‍ - ആറു

കാക്കി നിക്കറും  വെള്ള ഷര്‍ട്ടും  കയ്യില്‍  ഒരു അലുമിനിയം പെട്ടി.  ഏഴാം ക്ലാസ് വരെ രാവിലെത്തെ  സ്കൂളില്‍ പോക്ക്  അങ്ങനെ ആയിരുന്നു . മറ്റുള്ള കുട്ടികള്‍ എല്ലാവരും  പുസ്തകവും  ബുക്കും  റബ്ബര്‍ ബാന്‍ഡില്‍ മുറുക്കി അനായാസം തോളില്‍ വെച്ച് പോകുന്നത് കാണുമ്പോള്‍, എനിക്ക്  എന്റെ  വീട്ടുകാരോട് ദേഷ്യം വന്നിരുന്നു . അമ്മയുടെ ചേച്ചി ഗള്‍ഫില്‍ നിന്ന് വന്നപ്പോള്‍ മേടിച്ചു കൊടുത്ത പെട്ടിയായത് കൊണ്ട് അമ്മ അത് നിര്‍ബന്ധിച്ചു എന്നെ കൊണ്ട് ചുമപ്പിച്ചിരുന്നു.അമ്മയുടെ വിചാരം ഇതൊക്കെ പൊക്കി പിടിച്ചു പോകുമ്പോ ഞാന്‍ ഏതോ വലിയ വീട്ടിലെ കുട്ടി ആണെന്ന് ഉള്ള ഭാവം വരും എന്നൊക്കെ ആയിരിക്കും .ഇത് ചുമന്നു പോകുന്നത് തന്നെ എനിക്ക് അസഹ്യമായിരുന്നു .എന്റെ കൂടെ ഉള്ളവര്‍  അഴിച്ചുവിട്ട മുയല്‍ കുട്ടികളെ പോലെ പുസ്തകം തോളില്‍ വെച്ച്  തുള്ളി ചാടി നടന്നു നീങ്ങുമ്പോള്‍ .ഞാന്‍ ഒറ്റപെട്ടത്‌ പോലെയാകാറുണ്ട് .

ഒരു ദിവസം മലയാളം പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന സരോജിനി ടീച്ചര്‍ .ഈ പെട്ടിയില്‍ തട്ടി ഉരുണ്ടു വീഴുന്നത് വരെ  ഞാന്‍ ഈ പെട്ടി ചുമക്കല്‍ തുടര്‍ന്നു  . എന്റെ പെട്ടിയോടു ഉള്ള ദേഷ്യമോ ,ടീച്ചറിന്റെ കാലിന്റെ വേദന കൊണ്ടോ എന്ന് അറിയില്ല ടീച്ചറിന്  എന്നോട് ഉള്ള സമീപനം  ടീച്ചര്‍ സ്കൂളില്‍  നിന്ന്  സ്ഥലം മാറി പോകുന്നത് വരെ അത്ര നല്ല നിലയില്‍ ആയിരുനില്ല . പെട്ടി ഉപേക്ഷിച്ചു  ഞാന്‍  വീതിയുള്ള റബ്ബര്‍ ബാന്‍ഡില്‍ കെട്ടി പുസ്തകം തോളില്‍ വെച്ച് , പായല്‍ പറ്റി പിടിച്ച പാറയില്‍ കൂടെ ,കൂട്ടുകാരോട് ഒത്തു ഓടിയ കാലം .ഞങ്ങള്‍ അതിനെ തോടില് കളി എന്നാണ് പറയാറ്,ആദ്യം തൊടുന്നവര്‍ പുറത്തു പോകുന്ന കളി ,പായല്‍ പിടിച്ച പാറയില്‍ ഉറവ വെള്ളം കൊണ്ട് തെന്നലായി മാറും ചില സമയങ്ങളില്‍ , ഈ പായലില്‍ നടുവടിച്ചു വീഴാറുണ്ട്‌ പലരും ,അത് ഒന്നും കാര്യമാക്കത് പിന്നെയും ഓടും . ഈ ഓട്ടം രാവിലെ സ്കൂളിലും ,വൈകിട്ട് വീട്ടിലുമാണ്  അവസാനിക്കുക .

രണ്ടു  തട്ടയിട്ടാണ്  സ്കൂളിന്റെ  പരിസരം  നിന്നിരുന്നത്  മുകളിലത്തെ  തട്ടില്‍   ആസ് ബസ് റ്റോസ്  ഷീറ്റുകള്‍ മേഞ്ഞ  ഒരു  കെട്ടിടം ,  മറ്റേതു  താഴത്തെ തട്ടില്‍ ഒരു ഓടിട്ട പഴയ കെട്ടിടം  .മുകളിലത്തെ  തട്ടില്‍  ഒരു ബദാം മരം , തൊട്ടു അപ്പുറത് ഒരു നെല്ലിമരം . ക്ലാസ്സിന്റെ ഇടവേളകളില്‍  ബദാം ഞങ്ങള്‍ എറിഞ്ഞു വീഴ്ത്തിയിരുന്നു . നെല്ലി മരം  കായിച്ചതായി ഓര്‍ക്കുനില്ല . നെല്ലി മരത്തിനോട് ചേര്‍ന്ന് പരന്ന ചെറിയ  ഒരു കളി സ്ഥലം  .ഒരു വശം റോഡിനോട് ചേര്‍ന്നുള്ള സ്ഥലമായിരുന്നു അത് .ഒരു ആറേഴു  മീറ്റര്‍ മീറ്റര്‍ താഴ്ച കാണും ഇതും റോഡും കൂടെ. ഇതിനു താഴെ നല്ല കട്ടിയുള്ള പാറയും   , ഒരിക്കല്‍ കൂടെ കളിച്ചിരുന്ന രാജേഷ്‌ (പേര് ശരിയാണോ എന്ന് അറിയില്ല ) കാല്‍വഴുതി ഈ പാറക്കെട്ടില്‍ വീഴുകയും ഒന്നും സംഭവിക്കാത്  എഴുനേറ്റു ഒരു കള്ള ചിരിയോട് വരുന്നത്  ഇപ്പോളും ഓര്‍ക്കുന്നു .പാറയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന പായല്‍ ആണ് അന്ന് അവനെ രക്ഷിച്ചത്‌ , വീഴ്ചയില്‍  സ്ലൈഡ് ചെയ്തു പോയത് കൊണ്ട് ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല . രാജേഷ്‌ പശു ഒക്കെ അയവെട്ടുന്ന പോലെ , കഴിച്ച ആഹാരം പിന്നെയും തിരിച്ചെടുത്തു കാണിച്ചു ഞങ്ങളെ അത്ഭുതപെടുതുമായിരുന്നു .

ഉച്ച സമയത്ത്  ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞു  വെള്ളം കുടിക്കാന്‍ പോകുക 
ഇണ്ടംതുരുത്തിലെ വീട്ടിലായിരുന്നു . കാരണം  ഭല വൃക്ഷ്ങ്ങളാല്‍ സമൃദ്ധമായ പറമ്പായിരുന്നു  ചാമ്പക്കായും ലോലിക്കായും , ജാതിക്ക  ഒക്കെ  ഇഷ്ടം പോലെ  അവിടെ  കിട്ടും .അന്ന് പ്രായം ചെന്ന  മാറു മറക്കാത്  നടക്കുന്ന  മുത്തശ്ശി മാരെ ഞങ്ങള്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട് , അവര്‍  പുറത്തു വരുമ്പോള്‍  ഞങ്ങള്‍  പറമ്പ് വിട്ടു ഓടും .   ഞങ്ങളെ  അവര്‍ വഴക്ക് പറഞ്ഞതായി  ഓര്‍ക്കുനില്ല,അതെ പറമ്പില്‍ കോട്ട എന്ന് പറയുന്ന  ഒരു സ്ഥലം ഉണ്ട് , പണ്ട് അതില്‍ യുദ്ധങ്ങള്‍  നടന്നതായി  പൊടിപ്പും  തൊങ്ങലും വെച്ച കഥകള്‍ സനലും  വിനോദ്  വന്നു ഞങ്ങളോട് പറയുമായിരുന്നു ,അവിടെ  പുല്ലു പറിക്കാന്‍ പോകുന്ന സ്ത്രീകള്‍ ക്ക് ഇടയ്ക്കു ചെറിയ മണികള്‍  കിട്ടിയിരുന്നു  പോലും  ഇത്  യുദ്ധ സമയത്ത് വാളില്‍ നിന്ന്  വീണതാണ് എന്നൊക്കെ ഉള്ള കഥകള്‍ , ഉച്ച സമയത്ത് ആരും ആ വഴി പോകാറില്ല , കോട്ടയില്‍ കെട്ടിയ പശുവിനെ മാടന്‍ അടിച്ചു  , പശു ചത്തു പോയ കഥകള്‍ അന്ന്  ഞങ്ങളുടെ  ഒഴുവ് സമയങ്ങളില്‍ ചര്‍ച്ചാവിഷയമായിരുന്നു . ഇന്ന്  കോട്ടയവിടെ കാണാന്‍ സാധിക്കില്ല    ജെ .സി .ബി   ഉപയോഗിച്ച്  കോട്ട മുഴുവന്‍  നികത്തിയിരിക്കുന്നു ,അവിടെ എല്ലാം ഇന്ന് വീടുകള്‍  നിരന്നിരിക്കുന്നു.

ധാരാളം കരിമ്പ് കൃഷി ഞങ്ങളുടെ പ്രദേശത്ത്  അക്കാലത് ഉണ്ടായിരുന്നു .എന്റെ വീടിനോട് ചേര്‍ന്നുള്ള  വയലിന്റെ കരയില്‍ ദൂരെ  നിന്ന്  നോക്കിയാല്‍ ആകാശം താഴെ  ഇറങ്ങി  വന്നപോലെ തോന്നും വിധം  കര്‍മ്പിന്‍ പൂക്കള്‍  നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു .പുഞ്ചയില്‍ വെള്ളം കയറി നിലയില്ലാത്  കിടക്കുമ്പോള്‍ ,  പശുവിനു  കൊടുക്കാന്‍ കരിമ്പോല വെട്ടി കെട്ടുകള്‍ ആക്കി  അപ്പച്ചന്‍ കൊണ്ട് വന്നിരുന്നു .അതിനു ഉള്ളില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് തരാന്‍ കരിമ്പിന്‍ തണ്ടും  ഉണ്ടാകും .അത് ചെത്തി കമ്പ് പോലെ പിടിച്ചു അരമതിലില്‍ ഇരുന്നു ചണ്ടി തുപ്പി ആ മാധുര്യം ഞാന്‍ ആസ്വദിച്ചിരുന്നു . സ്കൂളിനടുത്തുള്ള കുറുന്തയിലെ വീട്ടില്‍   കരിമ്പ് ആട്ടി  ശര്‍ക്കര നിര്‍മ്മിക്കുന  ആലയില്‍ സ്ഥിരം സന്ദര്‍ശിക്കുക പതിവായിരുന്നു   .ഒരു ചക്കില്‍ കാളയെ കെട്ടി അതിനെ കൊണ്ട് ചക്ക് തിരിച്ചു  കര്‍മ്പുനീര് എടുത്തു  ഒരു വലിയ പത്രത്തില്‍ ഇട്ടു തിളപ്പിച്ചാറിച്ചു  ശര്‍ക്കര ഉണ്ട  ഉണ്ടാക്കും . ശര്‍ക്കര  ഉണ്ടാക്കി കഴിഞ്ഞു ആ വലിയ ലോഹ പാത്രത്തില്‍ പറ്റിപിടിച്ചിരിക്കുന്ന  ശര്‍ക്കര പൊടിക്ക് എന്താ രുചി..... !!!!!

സ്കൂളിനോട് ചേര്‍ന്നായിരുന്നു  ഭഗവതി ക്ഷേത്രം. ഭാഗവത സപ്താഹംത്തോട്  അനുബന്ധിച്ച്  നടക്കുന്ന ഭാഗവത പാരായണം ക്ലാസ് റൂമില്‍ കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു . കൃഷ്ണന്റെ  അവതാരങ്ങള്‍  ഓരോ  ദിവസം വായിച്ചു  പോകുന്നത്  ഞാന്‍ കേട്ടിരുന്നു .ഭാഗവതത്തില്‍  രുക്മണി  സ്വയംവരം എന്നൊരു  അധ്യായം ഉണ്ട് , അത്  വായിക്കുന്ന  ദിവസം  പെണ്‍കുട്ടികള്‍  രുക്മണി  വേഷം കെട്ടി ക്ഷേത്രത്തിനു വലം വെക്കുന്നത്  കാണാന്‍  പോകുന്നത്  പതിവായിരുന്നു. സ്കൂളിനു അടുത്ത് താമസിച്ചിരുന്ന കുട്ടിയായിരുന്നു സ്ഥിരം രുക്മണി  വേഷം കെട്ടുക . ബാലരമ  പൂമ്പാറ്റ  , ഇവയിലൂടെ  കൃഷ്ണനെ എനിക്ക് നല്ല പരിചയമായിരുന്നു  കൃഷ്ണനും ബലരാമനും  ഗോപികമാരും എന്നെ  ചെറുപ്പത്തില്‍  വളരെയധികം ആകര്‍ഷിച്ചിരുന്നു  ,അന്നും ഞാന്‍  കഥകള്‍  ഇഷ്ട പെട്ടിരുന്നു . വീട്ടിലെ  അന്തരീക്ഷം  കഥ രൂപത്തില്‍ ഉള്ള  പുസ്തകം  വായിക്കാന്‍ പറ്റുന്നതായിരുനില്ല . എന്റെ  ചെറുപ്പത്തില്‍  ശ്രീകൃഷ്ണ ജയന്തി  ഇപ്പോള്‍  ഉള്ളത് പോലെ വലിയ ആഘോഷമായിരുനില്ല ,കൃഷണ വേഷം കെട്ടി നടക്കുന്ന കുട്ടികളില്‍   എന്റെ  കൂട്ടുകാരില്‍  പലരും അന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു , ഞാനും അന്ന്  കൃഷ്ണ  വേഷം കെട്ടാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു . ചിലപ്പോ എന്റെ ആഗ്രഹം ആരോടെങ്കിലും പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍  എനിക്കും  ആകാമായിരുന്നു .ഇന്നത്തെ പോലെ സാമുദായികമായ ധ്രൂവികരണവും , വര്‍ഗീയതയും അന്ന്  ഉണ്ടായിരുനില്ല .

ഇരു വശവും കരിങ്കല്ലാല്‍ കെട്ടിയ പഴമയുടെ പ്രൌഡി ഒട്ടും കളയാത്ത അതി മനോഹരമായ  ദേവി  ക്ഷേത്രം.ക്ഷേത്രത്തിന്റെ വലത്തേ മൂലയില്‍ വലിയ  ഒരു അരയാല്‍ നില്‍പ്പുണ്ട് , ഉത്സവങ്ങളോട്  അനുബന്ധിച്ചുള്ള എഴുന്നെള്ളിപ്പിന് , കൊണ്ട് വരുന്ന ആനയെ തളക്കുന്നത്  ഈ അരയാലിന്റെ  കീഴില്‍ ആണ് .ആനയെ കൌതുകത്തോടെ നോക്കി ക്ഷേത്ര മതിലിന്റെ  മുകളില്‍  ഇരുന്നു  ഞങ്ങള്‍ ആന പുരാണം പറഞ്ഞിരുന്നു  പരസ്പരം.  വര്‍ഷത്തില്‍ രണ്ടു ഉത്സവങ്ങളാണ് നടക്കാറ് ,കുംഭ ഭരണിയും , മകര ഭരണിയും .ഉത്സവത്തോട് അനുബന്ധിച്ച് ഞാന്‍ ആദ്യം കണ്ട കലാപരിപാടി ഓട്ടംതുള്ളല്‍ ,മിക്കവാറും  സ്കൂള്‍ വിട്ടു വരുന്ന സമയങ്ങളില്‍ ആയിരുന്നു ഇത് നടക്കുന്നത് .അത് കണ്ട് വീട്ടില്‍  എതുംപോളെക്കും അടി ഉറപ്പാണ് .

അമ്പലത്തിന്റെ ഇടതു വശത്ത്  പുലയ സമുദായങ്ങള്‍ ദേവിയോട്  തന്റെ സങ്കടങ്ങളും പരിഭവങ്ങളും  പറഞ്ഞു നെല്ലും കതിരും  ദേവിക്ക് സമര്‍പ്പിക്കുന്നതും , അത് ശാന്തി വന്നു സ്വീകരിച്ചു  കൊണ്ട് പോകുന്നത് എല്ലാം ഒരു മങ്ങിയ കാഴ്ച പോലെ  മനസ്സില്‍ നിറയുന്നു .കാര്‍ഷികമേഖലയായത്‌ കൊണ്ട്  കൃഷിക്ക് ആവിശ്യമായ തൂമ്പ ,മമ്മട്ടി ,വെട്ടുകത്തി  കറികത്തി ,നെല്ല് കൊയ്യാന്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന  അരുവ , പരമ്പ് എല്ലാം ഉപകരണങ്ങളും അന്ന് അവിടെ കിട്ടിയിരുന്നു .പറ ഏഴുന്നെള്ളിപ്പിനു ദേവിയുടെ തിടമ്പുമായി   ഞങളുടെ വീടിനു മുന്നില്‍ കൂടെ ആനയുമായി കടന്നു പോയിരുന്നു .ഞാന്‍ കുറെ ദൂരം ആനയെ അനുഗമിക്ക പതിവായിരുന്നു .  പടയണി എന്ന പ്രാചീന കലാ രൂപം ഞാന്‍ ആദ്യമായി കാണുന്നത്  ഈ ക്ഷേത്രത്തില്‍ വെച്ചാണ്‌ . പടയണിക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്ന  കോലങ്ങള്‍  ഒരിക്കല്‍ അമ്പല പറമ്പില്‍  നിന്ന് ഒന്ന് എടുത്തു  ഞാന്‍ എന്റെ  മുഖത്ത്  വെച്ച്  നടന്നു . അത് കണ്ടു വന്ന സനില്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞു .  ഇന്ന് രാത്രി നിന്റെ ദേഹത്ത് ദേവി കയറും .....
അന്ന് രാത്രി  ശെരിക്കും ഞാന്‍ പേടിച്ചാണ് , ഉറങ്ങിയത് .ഇടയ്ക്കു ഞാന്‍ ഞെട്ടി എഴുനേറ്റിരുന്നു...(തുടരും)



 

1/20/2013

ബാല്യ സ്മൃതികള്‍ - അഞ്ച്-പ്രണയം

.
പ്രണയം ഒരു അനുഭൂതിയാണ് ,അത് ഒരിക്കലെങ്കിലും അറിയാത്തവര്‍ ചുരുക്കം . തന്റെ ഏതിര്‍ ലിംഗ്ത്തോട് തോന്നുന്ന അഭിനിവേശം.പലര്‍ക്കും അതിനോടുള്ള സമീപനം പല ഭാവത്തില്‍.
മാറിയും മറിഞ്ഞും കാലത്തിനു ഒപ്പം എന്നും നിലകൊള്ളുന്ന അനശ്വര വികാരമാണ് പ്രണയം.
ചുവന്ന പാവാട ക്കാരി:അവളെ ഞാന്‍ ആദ്യം കാണുന്നത് സ്കൂള്‍ വരാന്തയില്‍ അവളുടെ അച്ഛനോട് ഒപ്പം നില്‍ക്കുന്നതാണ് . ചുവന്ന മിഡിയും ടോപ്പുംമാണ് വേഷം ,മുട്ടിനു തൊട്ടു മുകളില്‍ നില്‍ക്കുന്ന മിഡി ,അതില്‍ മഞ്ഞയും വെള്ളയും കലര്‍ന്ന പൂക്കള്‍ തുന്നി ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നു .കോളര്‍ ഉള്ള ടോപിന്റെ മധ്യഭാഗത്ത്‌ തുണി കൊണ്ട് തുന്നി ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു സൂര്യ കാന്തി പൂവ് .ലക്ഷണം ഒത്ത അവളുടെ കണംകാലുകള്‍ ആരെയും ആകര്‍ഷിക്കും ,ആ കാലിനു ഭംഗി യോന്നോണം അതിനെ പുണര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന വെള്ളി കൊലുസുകള്‍ , ശോഭിക്കുന്ന കവിള്‍തടം വിടര്‍ന്ന കണ്ണുകള്‍ ,മുന്‍പോട്ടു പിന്നിയിട്ട മുടിയും .എന്റെ ആദ്യ ദര്‍ശനം .എന്നിലെ പതിനൊന്നു കാരനില്‍ അനുരാഗത്തിന്റെ തേന്‍ മഴ പെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി .എന്റെ ഇടം കണ്ണുകള്‍ അവളുടെ വിടര്‍ന്ന കണ്ണുകളില്‍ പലപ്പോഴും പതിച്ചു .അവളതു കണ്ടോ എന്ന് അറിയില്ല .ഇനി എന്റെ രൂപം എങ്ങേനെയിരുന്നു എന്ന് അറിയണ്ടേ ?
നീണ്ടു മെലിഞ ശരീരം.ഒട്ടിയ കവിള്‍ത്തടം . ഒരു തുടം എണ്ണ ഒഴിക്കാന്‍ പാകത്തില്‍ ഉള്ള കണ്ണുകള്‍ . പോരാത്തതിനു അന്തര്‍ മുഖന്‍ ഇതായിരുന്നു എന്റെ അന്നത്തെ രൂപം . എന്റെ അന്നത്തെ രൂപം കാമുകന് പറ്റിയതായിരുനില്ല എന്ന് ഇപ്പോള്‍ തോന്നാറുണ്ട് . പഠനത്തിലും ഞാന്‍ അത്ര കേമന്‍ ആയിരുനില്ല . ഒരു ശരാശരി വിദ്യാര്‍ഥിയായതുകൊണ്ട്‌ അങ്ങേനെയും അവളുടെ മനസ്സില്‍ ഇടം പിടിക്കാന്‍ സാധിക്കുമായിരുനില്ല .
എന്റെ മനസ്സിനുള്ളില്‍ അവളുടെ രൂപം നിറഞ്ഞു നിന്നു . ഊണിലും ഉറക്കത്തിലുംഅവളുടെ രൂപം മുന്‍പില്‍ നില്‍ക്കുന്ന പോലെ . അവള്‍ക്കു വേണ്ടി പ്രേമ ലേഖനങ്ങള്‍ എഴുതുന്നത്‌ ഞാന്‍ സ്വപ്നം കണ്ടു ,അവളു തിരിച്ചു എനിക്ക് വേണ്ടി പ്രേമ ലേഖനങ്ങള്‍ എഴുതി ,ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ചു നടന്നു നീങ്ങുന്നതായി ഞാന്‍ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ നെയ്തു കൂട്ടി .
അവളുടെ മനസ്സില്‍ സ്ഥാനം പിടിക്കുക അതില്‍ കൂടി എന്റെ എന്റെ പ്രണയം അവളെ അറിയുക്കുക എന്നതായിരുന്നു എന്റെ ലക്‌ഷ്യം .അതിനു വേണ്ടി അവളു യാത്ര ചെയ്ത വഴിയെ ഞാന്‍ നടന്നു .ഒരു നോട്ടം അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു മന്ദ ഹാസം ഞാന്‍ അവളില്‍ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചു നടന്നു .എന്റെ സ്കൂളില്‍ പോക്കും ,പള്ളിയില്‍ പോക്കും അവളുടെ വീട്ടിനു മുന്നില്‍ കൂടിയാക്കി.എങ്ങെനെയെങ്കിലും മനസ്സിനുള്ളില്‍ ഉള്ളത് പറയണം എന്ന് തീരുമാനവുമായി ഞാന്‍ നടന്നു . ഒരു സന്ധ്യാസമയം അവള്‍ കുളിച്ചു ഈറന്‍ അണിഞ്ഞ മുടിയുമായി , രണ്ടു വശവും കരിങ്കല്ലാല്‍ കെട്ടി ഇടുങ്ങിയ വഴുയില്‍ കൂടി നടന്നു വരുന്നു .ഞാനും അവളും മാത്രം .തമ്മില്‍ , രാത്രി കാലങ്ങളില്‍ ഉറക്കമിളച്ചു അവളോട്‌ പറയാന്‍ പഠിച്ച തേനില്‍ ചാലിച്ച വാക്കുകള്‍ ആവിയായി പോകുന്നത് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു .കാലുകള്‍ക്ക് ഒരു തണുപ്പ് ,നെഞ്ചിനുള്ളില്‍ പാണ്ടി മേളം .അവള്‍ എന്റെ മുഖത്തു നോക്കി ആദ്യമായി പുഞ്ചിരി തൂകി. ഞാന്‍ ചോദിച്ചു ശാലു !(ശരിയായ പേര് അല്ല )എവടെ പോകുന്നു ? ഞാന്‍ പള്ളിയില്‍ പോകുന്നു . അവള്‍ തിരച്ചു പറഞ്ഞു .കുട എടുത്തില്ലേ ? മഴ വരുന്നുണ്ട് .ഞാന്‍ പറഞ്ഞു . അവള്‍ എന്റെ മുഖത്തും മാനത്തും മാറി നോക്കിയിട്ട് ..ആത്മഗതം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു കാണും ഇവന്‍ എവെടുത്തുകാരനെട മീന മാസത്തിലെ ചുട്ടു പൊളളുന്ന ചൂടില്‍ മഴപെയ്യിക്കാന്‍ ഇവനാര് മഴ ദേവനോ !
പലപ്പോഴും ഉള്ളില്‍ ഉള്ള ആഗ്രഹം പറയാന്‍ ശ്രേമിച്ചിട്ടും പരാജിതനായി പിന്മാറി . സ്കൂള്‍ ജീവിത കാലം കഴിഞ്ഞു ഞാന്‍ അവളെ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല .എന്റെ പ്രണയവും മനസ്സില്‍ താലോലിച്ചു ഇടയ്ക്കു ഞാന്‍ പഴയ കാലത്തേക്ക് പോകാറുണ്ട് . ഫെയിസ് ബുക്കിലെ സെര്‍ച്ച്‌ കോളത്തില്‍ അവളുടെ പേര് തിരയാറുണ്ട് .എന്തിനാണെന്ന് അറിയില്ല ........
മഞ്ഞു പോലെ പ്രണയം ന്ര്‍മ്മലം എന്നൊക്കെ പറയുമെങ്കിലും അത് നല്‍കുന്ന വേദനകള്‍ കട്ടകാര മുള്ള് കൊള്ളുന്ന പോലെയാണ് ,പ്രണയം നഷ്ടമാകുമ്പോള്‍ നിറമുള്ള ഓര്മ്മകള്ക്ക് പകരം അത് നമുക്ക് സമ്മാനിക്കുന്നത് കഠിനമായ നൊമ്പരങ്ങളായിരിക്കും.
പിണങ്ങിയും കലഹിച്ചും കഴിഞ്ഞ പ്രണയകാലം കടന്ന് അവള്‍ വേറെ ഒരാളുടെ ആയി കഴിയുമ്പോള്‍ അനുഭവിക്കുന്ന വേദന അതിഭീകരം തന്നെയാണ്. പരസ്പരം വേര്പെടുന്നതു വരെ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം ഒരിക്കലും അറിയില്ലെന്ന് ഖലീല്‍ ജിബ്രാല്‍ പറഞ്ഞത് വെറുതെയല്ല. തണല് നല്കുന്ന മരങ്ങളെ നാം ഒരിക്കലും ഓര്ക്കാറില്ല. പക്ഷേ, പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം ആ മരം ഇല്ലാതായാല് അനുഭവിക്കുന്ന ഉഷ്ണം! അതിഭീകരമാണത്.പ്രണയിക്കുന്നവര്ക്ക് മാത്രമല്ല ഈ ബുദ്ധിമുട്ടുകള്. പ്രണയം തുറന്നു പറയാതെ മനസ്സില് കൊണ്ടു നടക്കുന്നവരുണ്ട്. അകന്നു പോകുമ്പോള് ഒന്നും പറയാന് കഴിയാതെ നിശബ്ദമായി നില്ക്കാന് മാത്രമേ അപ്പോള് കഴിയുകയുള്ളൂ. റസ്സല് (Bertrand_Russell) പറഞ്ഞത് ഇവിടെയാണ് പ്രസക്തമാകുന്നത് .
സ്നേഹിക്കാന് ഭയക്കുന്നവര് ജീവിക്കാനും ഭയക്കുന്നവരാണ്. രണ്ടു പേരും ജീവിതത്തെ ഭയക്കുമ്പോള് ജീവിതത്തിന്റെ മൂന്ന് ഭാഗങ്ങളാണ് മരിക്കുന്നത്.
ജീവനില്ലാത്ത മനസ്സുമായി ജീവിതത്തില് തുടരുന്നതിന് തുല്യം. അതുകൊണ്ട് നിങ്ങള് പറയാന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന, ഇതുവരെ പറയാത്ത ആ സുന്ദര പ്രണയം ഇന്നു തന്നെ തുറന്നു പറയൂ.രണ്ട് ആത്മാവുകളാണെങ്കിലും ഒരു മനസ്സായി, രണ്ടു ഹൃദയങ്ങളാണെങ്കിലും ഒരു മിടിപ്പായി ജീവിക്കുമ്പോള് സ്നേഹം അതിന്റെ പൂര്ണതയിലെത്തുന്നു. ജോണ് കീറ്റ്സിന്റെ (John_Keats)എത്ര മനോഹരമായ സങ്കല്പം. തന്റെ ചിന്തകള്ക്ക് താങ്ങും തണലുമാകുന്ന ഒരാള്വന്നുചേരുമ്പോള് അനുഭവിക്കുന്ന ആത്മ നിര്‍വൃതി അനിര്‍വചനീയമാണ്
പക്ഷേ നഷ്ടപ്രണയങ്ങളാണ് നമുക്ക് കൂടുതല്. കാലം നമ്മുടെ ചരിത്രത്തില് ചുവപ്പു മഷി കൊണ്ട് എഴുതി ചേര്ത്തിരിക്കുന്നതും പ്രണയ പരാജിതരുടെ നൊമ്പരങ്ങളാണ്. ഊഷ്മളമായ സ്നേഹത്തിന്റെ അവസാനം തണുത്തതായിരിക്കുമെന്ന് സോക്രട്ടീസ് പറഞ്ഞത് കളിവാക്കായല്ല. തനിക്ക് മുമ്പേ നടന്നു മറഞ്ഞവരുടെയും തനിക്ക് പിമ്പേ എത്തുന്നവരുടെയും പ്രണയം നിറഞ്ഞ കാല്പനിക ലോകം അന്നേ കാണാന് അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞു.
സ്നേഹ പൂര്‍വ്വം
ജിജോ കളരിക്കല്‍ .





































.






 .

















 

1/17/2013

ബാല്യ സ്മൃതികള്‍ - നാലു -സേവന വാരം

ഇന്ന് ഞാന്‍  നാലാം ക്ലാസ്സിനോട്  വിടപറയുകയാണ് ,അന്ന് നടന്ന അവസാന പരീക്ഷ ദിവസം എന്റെ ഓര്‍മ്മയില്‍ വിരിയുന്നു  .സ്ലേറ്റും പെന്‍സിലും മായി ടീച്ചറിന്റെ മുന്‍പിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങുന്ന മെലിഞ്ഞ  രൂപം , അടുത്ത് ചെന്ന് നിന്നു ടീച്ചര്‍ ചോദിച്ച ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക്   ഉത്തരം പറയുന്നു .ഒടുവില്‍ എന്റെ കയ്യില്‍നിന്നും സ്ലേറ്റു വാങ്ങി  കറുത്ത പ്രതലത്തില്‍ വെള്ള വരയാല്‍  അന്‍പതില്‍ നാല്പത്തിയെട്ട് എന്ന് എഴുതി.അതും മേടിച്ചു , വഴിയിലൂടെ കൂട്ടുകാര് ഒത്തു നടക്കുമ്പോള്‍  ലോകം കീഴടക്കിയ ഭാവം .പിന്നീടു ഒരിക്കലും ഞാന്‍ അത് പോലെ മാര്‍ക്ക്‌ മേടിച്ചിട്ടില്ല .

സ്കൂള്‍ വിട്ടു തിരിച്ചു പോകുമ്പോള്‍ രാവിലെ വന്ന വഴിയില്‍ അല്ല  മിക്കപ്പോളും പോകുന്നത് . കാരണം  കൂട്ടുകാരൊത്തു കൂടുതല്‍ നടക്കാന്‍ ഉള്ള ഉത്സാഹം കാരണം  കീത്തളശേരില്‍ പടി(കവല)  വഴി ആണ് പോകാറ് . പിന്നീടു ഞങ്ങള്‍  ഒരു  ക്ലബ്‌ രൂപീകരിച്ചപ്പോള്‍  ഇതിനു പ്രതിഭ   ജങ്ക്ഷന്‍ എന്ന് പേരിട്ടു   അത് ഏത്രതോളും വിജയിച്ചു എന്ന് പറയാന്‍  പറ്റില്ല  കാരണം ഇപ്പോളും ആളുകള്‍ അറിയ പെടുന്നത്  പഴയ പേര് തന്നെ . വഴിയുടെ രണ്ടു വശത്തും  , അഞ്ചു ,കടമുറി. അതിന്റെ മധ്യത്തില്‍  പരുമല തിരുമേനിയുടെ  നാമത്തില്‍ ഉള്ള  കുരിശിന്‍ തൊട്ടി. കുരിശിന്‍ തൊട്ടിയോടു ചേര്‍ന്ന്  ഒരു കൊച്ചു തോട് മുകളിലെ മലയില്‍ താമസിക്കുന്നവര്‍ക്കുള്ള വഴി. ഒരു വശത്തെ കടമുറിയില്‍ പുത്തന്‍പുരയിലെ ഉമ്മച്ചായന്റെ ചായ കട .കളിയോട്ടില്‍ ബാബു ചായന്റെ മില്ല് , മേട്ടിന്‍ പുറത്തെ ബേബി ചായന്റെ  പലചരക്ക് കട ഇത് മൂന്നുമായിരുന്നു പ്രധാനമായി ഉണ്ടായിരുന്നത്. മേശമേല്‍ കൈകള്‍ നിവര്‍ത്തി വെച്ച് ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക്  തമാശ പൊട്ടിക്കുന്ന  ഉമ്മചായാന്‍ ഇടയ്ക്കു തന്‍റെ മൌനത്തെ    ഭഞ്ജിച്ചു  മാര്‍ഗ്ഗം കളി പാട്ടിന്റെ ഈരടി പാടുന്ന  രൂപം ,ഒരു കാലത്ത് അദ്ദേഹം കുട്ടികളെ മാര്‍ഗ്ഗം കളി  പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു ,എന്നാണ് എന്റെ ഓര്‍മ്മ . തൊട്ടു അപ്പുറത്തെ  കടമുറി   കളിയോട്ടില്‍ ബാബു ചായന്റെ  മില്ല് . തലയില്‍  നെല്ല് ചാക്ക് ചുമന്നു വരുന്ന  ആളുകളുടെ കാഴ്ച  സന്ധ്യാ സമയങ്ങളില്‍ സ്ഥിരമായിരുന്നു , വീട്ടിലെ പത്തായത്തില്‍  സമൃദ്ധിയുടെ പര്യായമായി നെല്ല് ഉണ്ടായിരുന്ന കാലം , തലയില്‍ നെല്ല് ചാക്ക് ചുമന്നു മില്ലിലേക്കു ഒരു കാലത്ത് ഞാന്‍ പോയിരുന്നു .കുറച്ചു മുതിരന്നപ്പോള്‍ ഇത് ഒരു കുറച്ചിലായി എനിക്ക് തോന്നി , അമ്മയുമായി  ഈ വിഷയത്തില്‍  കലഹം പതിവായി ,എന്ത് പറഞ്ഞാലും കേള്‍ക്കുന്ന എന്റെ അനുജന്‍ അമ്മയുടെ ഇഷ്ട മകനായി .ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ ഒരു പണിയും ചെയ്യാത്ത  ആന കള്ളനായി മാറി.  ഇടയ്ക്കു ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവന്‍ , പിണ്ണാക്ക് മാടന്‍ എന്നൊക്കെ വിളി വീണു , ഇതൊക്കെ  കേട്ടാലും  ഇത് ഒന്നും  എന്നെ ബാധിക്കുന്ന പ്രശ്നം‍ അല്ല എന്ന തോന്നലില്‍ ഞാന്‍  മുന്‍പോട്ടു  പോയി . എന്റെ പ്രശ്നം കൂടെ പഠിക്കുന്ന പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഇത് കണ്ടാല്‍ അത് എനിക്ക്  കുറച്ചിലായി തോന്നും എന്നുള്ളതാണ് . അടുത്ത കട മുറി  മേട്ടിന്പുറത്തെ ബേബി ചായന്റെ പലചരക്ക് കട ,ഇതിനു അകത്തു കേറിയാല്‍  പ്രേതാത്മക്കള്‍ വസിക്കുന്ന  സ്ഥലമാണോ  എന്ന് തോന്നിപോകും  . മച്ചില്  ചിലന്തികള്‍  ഉഞ്ഞാല്‍ ആടുന്നത് നാല്‍പതു വാട്ട്  ബള്‍ബിന്റെ  വെളിച്ചത്തില്‍  കാണാം , ഇടയ്ക്കു  വണ്ടുകള്‍  വെളിച്ചെണ്ണ കോരുന്ന പാത്രം തട്ടി മറിച്ചു പുറത്തേക്കും അകത്തേക്കും സഞ്ചരിക്കും .  ഒരു ചാക്ക്  അരി , കുറച്ചു പഞ്ചസാര, കാപ്പി പൊടി , ഒന്ന് രണ്ടു ചാക്ക് കടല പിണ്ണാക്ക് ,  ദിനേശ്  ബീഡി , പനാമ ,ചാര്‍മിനാര്‍ ,ഗോള്‍ഡ്‌ ലീഫ് , വില്‍സ്  സിഗരറ്റു, പിന്നെ  കുറച്ചു  പരിപ്പ് വര്‍ഗങ്ങള്‍  , ഇത്രയും ആയിരുന്നു  അവിടുത്തെ  ക്രെയ വിക്രയങ്ങള്‍ . കട മുറിയുടെ  വരാന്തയിലെ  തൂണിനോടു ചേര്‍ന്ന് ഉപ്പു ചാക്കുകള്‍ ,ഇതിനു മറുവശത്  തക്കാളി പെട്ടിയുടെ  മുകളില്‍ ഇരുന്നു  ബീഡി തെറുക്കുന്ന  ജോണി ചേട്ടന്‍ നാട്ടിലെ  മുതിര്‍ന്ന പൌരന്‍ മാര്‍ക്ക്  കടുപ്പം  കൂടിയ  ബീഡി യാണ് ആണ് ഇഷ്ടം ,ഒരിക്കല്‍ ഞാനും ഇതിന്റെ  കടുപ്പം രുചിച്ചിട്ടുണ്ട് , ആദ്യ പുകയില്‍  ഞാന്‍ ഒന്ന്  ചുമച്ചു , രണ്ടാമത്തെ പുകയില്‍ ചുമയുടെ എണ്ണം കൂടി ,അടുത്ത പുക എടുക്കാന്‍   ചുമ എന്നെ അനുവദിച്ചില്ല .അന്ന് രാത്രി  ക്ഷയരോഗം  പിടിച്ചവനെപോലെ  കിടന്നു. പകല്‍ സമയത്ത് ശാന്തനായി ബീഡി തെറുത്തിരുന്ന  ജോണി ചേട്ടന്‍ ,സന്ധ്യ യായാല്‍ വേറെരു  ഭാവത്തില്‍ ഏത്തും,ഭാവം മറ്റൊന്നുമല്ല അന്ന് സുലഭമായി കിട്ടിയിരുന്ന പട്ടയുടെ ബലത്തില്‍ തനിക്കു  ഇഷ്ടമില്ലാത്തവരെ  ഹെര്‍മന്‍  ഗുണ്ടര്‍ട്ട്  കണ്ടുപിടിക്കാത്ത ഭാഷകള്‍ അദ്ദേഹം കണ്ടു പിടിച്ചു  ഞങ്ങളെ കേള്‍പ്പിച്ചിരുന്നു . ചില ദിവസങ്ങളില്‍ ഈ തരത്തിലുള്ള ആളുകളുടെ എണ്ണം കൂടും ,അതില്‍ ഉള്‍പ്പെട ഒരാളായിരുന്നു അപ്പായി (എന്റെ ഒരു ബന്ധു കൂടെയാണ് കക്ഷി) ഞങ്ങളുടെ  ചുറ്റുവട്ടത്തെ  ഏക തയ്യല്‍ ക്കാരനാണ് കക്ഷി എന്റെ സ്കൂള്‍ യുണിഫോം  അദ്ദേഹം ആണ്  തുന്നാര്  . സ്കൂള്‍  തുറക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് കൊടുത്താലും , കിട്ടുക ഓണ .പരീക്ഷ അടുക്കുമ്പോള്‍ .  വെള്ള മുണ്ടും വെള്ള ഷര്‍ട്ടും ഇട്ടു വെള്ളമടിച്ചു റോഡിനു വീതി കൂട്ടി വരുന്ന വരുന്ന അപ്പായി നാട്ടുകാര്‍ക്ക്‌ ഒരു കൌതുകമാണ് .അപ്പായി  പുതിയ ഭാഷകള്‍ പറയുന്നത് കേട്ടിട്ടില്ല  അദ്ധേഹത്തിന്റെ  മാസ്റ്റര്‍ പീസ്   ഇടയ്ക്കിടക്ക്  "അപ്പായി കി "  എന്ന്  പറയുന്നതാണ് .ഞങ്ങള്‍ അദ്ധേഹത്തെ  "അപ്പായി  കി " എന്ന് വിളിച്ചു  കളിയാക്കിയിരുന്നു .മദ്യത്തിന്റെ അമിത ഉപയോഗം  അദ്ദേഹത്തിന്  വീടും നാടും വിട്ടു പോകേണ്ടി വന്നു .പലതരം പാമ്പുകള്‍ വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ പത്തി  വിടര്‍ത്തിയും ,മാളത്തില്‍ ഒളിച്ചും ,വഴിയോരത്തും കിടക്കുന്നത്  സര്‍വ്വ സാധാരണയായി.അന്ന് ഒരു മുപ്പതു വയസ്സിനു മുകളില്‍  ഏത്തിയവര്‍ ആയിരുന്നു കൂടുതലും മദ്യപിച്ചു കണ്ടിരുന്നത്‌ , ഇന്ന് എട്ടിലും ഒന്‍പതിലും പഠിക്കുന്ന കുട്ടികള്‍ മദ്യം ഉപയോഗിച്ച് തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു .

ഇതിന്റെ  തൊട്ടപ്പുറത്താണ്  എന്റെ കൂടെ പഠിച്ചിരുന്ന ജിജി യുടെ വീട് ,അവന്റെ വീടിനു മുന്‍പില്‍ നിന്നിരുന്ന കിളിച്ചുണ്ടന്‍ മാവിലെ മാങ്ങയുടെ രുചി ഇപ്പോളും  നാവിന്‍ തുമ്പത് വരുന്നു . അതിനു തൊട്ടു താഴെ ആ കാലത്ത്  ഒരു ആശുപത്രി പ്രവര്‍ത്തിച്ചിരുന്നു ഒരിക്കല്‍ പനി വന്നു വന്നപ്പോള്‍ അമ്മ എന്നെ അവിടെ കൊണ്ട്  പോയി ,ആശുപത്രിയുടെ മണം എന്നെ
ഇപ്പോളും   അസ്വസ്ഥതനാക്കും  ,ആര്‍ക്കും  രോഗം വരുന്നത് എനിക്ക് സഹിക്കാന്‍ പറ്റുന്നതല്ല , പനി വന്ന രാവുകളില്‍ അമ്മ എനിക്ക് കാവലിരിക്കുമായിരുന്നു,അമ്മ തോളില്‍ കിടന്ന തോര്‍ത്ത്‌ മുണ്ട് നനച്ചു എന്റെ ദേഹം തുടച്ചു ,ചൂട് കൂടുമ്പോ എന്റെ കണ്ണില്‍ നിന്ന് വെള്ളം വന്നിരുന്നു ,എന്റെ കണ്ണുനീര്‍ കാണുമ്പൊള്‍ അമ്മയുടെ കണ്ണില്‍ നിന്ന് കണ്ണ് നീര്‍ പൊടിയും ,അന്ന് രാത്രി മുഴുവന്‍ അമ്മ എനിക്ക് വേണ്ടി  ഉറങ്ങാതിരുന്നു ,എന്റെ വേദന അമ്മയുടെയും വേദന ആയിരുന്നു ,ഞങ്ങള്‍ മൂന്നു പേരില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ അമ്മയെ വേദനിപ്പിച്ചത് ഞാനാവും.അമ്മ എനിക്ക് വേണ്ടി ഒഴുക്കിയ കണ്ണുനീരിനു കണക്കില്ല , എന്റെ എല്ലാ  ഉയര്‍ച്ചയുടെയും പിന്നില്‍ അമ്മയുടെ കണ്ണുനീരില്‍ കുതിര്‍ന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനയാണെന്ന് ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു .

ഒരിക്കല്‍ ആസ്പത്രിയുടെ മുന്‍പില്‍ നിന്നിരുന്ന മാവില്‍ ഒരു സര്‍ക്കാര്‍ ബസ്സ് വന്നിടിച്ചു അപകടം ഉണ്ടായതായി ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കുന്നു , ചിലരുടെ അണ പല്ലുകള്‍  അവിടെ കൊഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു  , ബസിന്റെ  മുന്‍ഭാഗത്തെ  ചില്ലുകള്‍  തെങ്ങിന്‍ പൂക്കുല പോലെ ചിതറി വഴിയില്‍ കിടന്നിരുന്നു , ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍ അത് വാരിയെടുക്കാന്‍ മത്സരിച്ചു .
ഞാന്‍ നാലാം ക്ലാസ്സില്‍  നിന്ന് അഞ്ചാം ക്ലാസ്സില്‍ ഏത്തി ,കല്ലൂപ്പാറ  സര്‍കാര്‍  വക  യു  പി  സ്കൂള്‍ . അന്ന്  ദേവി ക്ഷേത്രത്തിന്റെ അടുത്തായിരുന്നു സ്കൂള്‍ ,പിന്നീടു ഹൈ സ്കൂള്‍ വന്നപ്പോള്‍  എല്‍ .പി  സ്കൂള്‍ അങ്ങോട്ട്‌ മാറ്റുകയും , നിലവില്‍  എല്‍ ,പി സ്ക്കൂള്‍  ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലത്ത് ഹൈ സ്കൂള്‍ വരുകയുമാണ് ചെയ്തത് .    അന്ന്  എന്റെ മനസ്സില്‍‍ തങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന ഏറ്റവും  മധുരതരമായ  ഓര്‍മ്മ   ഗാന്ധി ജയന്തിയോട് അനുബന്ധിച്ച്  നടക്കുന്ന  സേവനവാരമാണ് , അന്ന്  ഗാന്ധിജിയെ  കുറിച്ച് കൂടുതല്‍ അറിയില്ലെങ്കിലും ഗാന്ധിജിയുടെ  പേരില്‍  അവസാന  ദിവസം കിട്ടിയിരുന്ന    അവലിന്റെയും പഴതിന്റെയും  രുചി  ഒന്ന്  വേറെ തന്നെയാണ് , സ്കൂളിന്റെ  പരിസരവും  കല്ലൂപ്പാറ  ചന്തയും  അതിനോട് ചേര്‍ന്നുള്ള വഴിയും  കുഞ്ഞി  കൈകള്‍ കൊണ്ട്  കച്ചറ പറക്കുകയും  വഴിയുടെ  ഇരുവശങ്ങളിലും  നിന്നിരുന്ന കാടും പടലും  വെട്ടി തെളിച്ചു   വൃത്തിയാക്കുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍  പഠിച്ച പാഠം ഇത് ഞങ്ങളുടെ കടമ എന്നാണ് . പൊതു സ്ഥലങ്ങളിലെ മാലിന്യം  നീക്കേണ്ടതും  , വൃത്തിയായി  സൂക്ഷിക്കേണ്ടതും  ഓരോ പൌരന്റെയും കടമയാണ് . ജനാധിപത്യത്തിലെ  രാജാക്കന്മാര്‍ വന്നു  സേവനവാരം സേവന  ദിനമാക്കിയതോടെ  സേവനം മതിയാക്കി ,അത്  വെറും ഒരു അവിധി ദിവസമായി മാറി സേവന  വാരംകൊണ്ട്  ഞങ്ങള്‍ പഠിച്ച പാടം  ഉണ്ടായിരുന്നു  പരിസര ശുചിത്വം.
വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ലക്‌ഷ്യം പോലും സേവനമല്ല  പത്തു പുത്തന്‍ ഉണ്ടക്കാന്‍ ഉള്ള മാര്‍ഗമാണെന്ന്  മക്കളെ പഠിപ്പിച്ചു എടുക്കുന്ന മാതാപിതാക്കള്‍ ഉള്ള ഈ കാലത്ത് അവനവന്റെ വീട്ടിലെ  മാലിന്യങ്ങള്‍ കൊണ്ട് കളയാന്‍ ഉള്ള സ്ഥലമാണ്ല്ലോ  നമ്മുടെ പുഴയും തോടും വയലും പൊതു  സ്ഥലവും

വിളപ്പിന്‍ ശാലയും , ലലൂരും ,ഞെളിയന്‍ പറമ്പും എല്ലാം  ആ പരിസരവാസികളുടെ നിലവിളിയായി മാത്രമായി മാറി പോകുന്നത് , സേവനകാലമെല്ലാം അവസാനിച്ചു അവനവനെ മാത്രം സേവിച്ചു ശീലമായത് കൊണ്ടല്ലേ .?
എന്റെ  ജീവിതമാണ് എന്റെ സന്ദേശം എന്ന് പറഞ്ഞു  ഒറ്റമുണ്ടുടുത്തു ഒരു വൃദ്ധന്‍ ഇതിലെ കടന്നുപോയിരുന്നു .സ്വന്തം കൈകൊണ്ടു ആശ്രമത്തിലെ കക്കൂസ് കഴുകിയ ഏറെ ലളിതമായി  ജീവിച്ച ഒരു മനുഷ്യന്‍ , ഈ മനുഷ്യനെ നാം  മറന്നു കഴിഞ്ഞു .നാം തിരിച്ചു  പോയെ മതിയാവു ഈ വൃദ്ധന്‍ പറഞ്ഞ വഴിയെ ........ ...... എന്റെ അമ്മോ..... ഞാന്‍ വലിയ സംഭവമാമാണെന്ന്  നിങ്ങള്‍ കരുതുന്നുണ്ടാവും . ഹേ അങ്ങനെ ഒന്നും ഇല്ല കേട്ടോ . ഒരു  വഴിക്ക് പോകുന്നത് അല്ലെ കിടക്കട്ടു എന്ന്  കരുതി. 
കൂടെ പഠിച്ചിരുന്ന പെണ്‍കുട്ടികളുമായി സംസാരിക്കാനും , അവര്‍ക്ക് വെള്ളം കൊണ്ട് കൊടുക്കാനും , അവരെ സഹായിക്കാനും ഞങ്ങള്‍ സേവന വാര കാലത്ത് ഉത്സാഹിച്ചു . അതിനിടയില്‍ ഒരു ചുവന്ന പാവാടക്കാരി എന്റെ മനസ്സില്‍ അനുരാഗത്തിന്റെ ആദ്യ വിത്ത് മുളപ്പിച്ചു .തട്ടതിന്‍ മറയത്തു സിനിമയിലെ നായകന്റെ അവസ്ഥയിലേക്ക് ആ ചുവന്ന പാവാടക്കാരി എന്നെ കൊണ്ട് പോയി (തുടരും ) ................................... പ്രണയത്തിന്റെ കുളിര് മനസ്സില്‍ ..............ആ കഥ അടുത്ത ഭാഗത്ത്‌ ...












 

1/15/2013

ബാല്യ സ്മൃതികള്‍ -മൂന്ന്‍-മണിയടി


ഓര്‍മ്മകളുടെ വഴിയില്‍ കൂടെ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോള്‍ ,പണ്ട് കൂടെ യാത്ര ചെയ്ത പലരുടെയും  മുഖങ്ങള്‍  മഞ്ഞു  കണങ്ങള്‍  പറ്റിപിടിച്ചു   കിടക്കുന്ന ചില്ല് പാളിയുടെ അപ്പുറത്ത്  നില്‍ക്കുന്ന അവ്യക്തമായ രൂപം പോലെയാകുന്നു . ചില്ല് പാളിയിലെ മഞ്ഞിന്‍ കണങ്ങള്‍ മാറ്റി   രൂപത്തെ  കണ്ടെത്താനുള്ള എന്റെ ശ്രെമം തുടരുകയാണ് .
ഇന്ന്  ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ നിന്ന്  നാലാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുന്ന കൊച്ചു കുട്ടിയുടെ മനസ്സോടു കൂടി യാത്ര തിരിക്കുകയാണ് : രാവിലെ അമ്മ എന്ത് പറഞ്ഞാണ് എന്നെ സ്കൂളില്‍  വിട്ടത് എന്ന് ഓര്‍മ്മയില്ല  ,ചില മങ്ങിയ ഓര്‍മ്മകള്‍ മാത്രമേ ഉള്ളു .എന്റെ കയ്യില്‍ ഒരു സ്ലേറ്റും കല്ല്‌ പെന്‍സിലും ഉണ്ട് . വീട്ടില്‍ നിന്ന്  ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ ആദ്യം കാണുക എഴുംപുല്ല്  വളര്‍ന്നു നില്ല്കുന്ന താണ്  ,അതിന്റെ ഇലയില്‍ പിടിച്ചു വലിച്ചു മുന്‍പോട്ടു  നീങ്ങുമ്പോള്‍  നാരയണ ചേട്ടന്‍ : അദ്ധേഹത്തെ ജാതി പേര്  വിളിച്ചായിരുന്നു നാട്ടില്‍ അറിയപെട്ടിരുന്നത് ,പക്ഷെ അങ്ങനെ വിളിക്കുന്നത്‌ കൊണ്ട് അദ്ദേഹം ഒരിക്കല്‍ പോലും നീരസ്സ പെട്ട് കണ്ടിട്ടില്ല .   കുടുമ്പ  ക്ഷേത്രത്തില്‍  നിന്ന് പൂജ കഴിഞ്ഞു  വരുന്ന വഴിയാണ് . ഞാന്‍  ഒരു  വഴിയുടെ ഒരു  വശം മാറി കൊടുത്തു .ഞങ്ങള്‍  കുട്ടികളോട് അദ്ധേഹം അധികം സംസാരിക്കാറില്ല  .നെറ്റിയിലും  കയ്യിലും  ശരീരത്തും  ഭസ്മവും ഒറ്റമുണ്ടും കയ്യില്‍ ഒരു പാത്രവും പിടിച്ചു  വരുന്ന കറുത്ത രൂപം  എന്നെ  ചെറു  പ്രായത്തില്‍  ഭയപെടുത്തിയിരുന്നു . കൂടാത്  ഏതോ രോഗകാരണം മൂലം അദ്ധേഹത്തിന്റെ  തല മാത്രം വിറയ്ക്കുമായിരുന്നു   . എനിക്ക് ഏട്ടോ ഒന്‍പതോ വയസ്സ് മാത്രം പ്രായം ഉള്ളപ്പോള്‍ കണ്ട ഒരു രസകരമായ കാഴ്ച  : ഞങ്ങളുടെ നാട്ടില്‍ ഇങ്ങെനെ തല വിറയ്ക്കുന്ന രണ്ടു പേര്  ഉണ്ടായിരുന്നു , മറ്റെയാള്‍ നെടുമ്പാര മലയില്‍  ഉള്ള മൈലനും . നാട്ടിലുള്ള  ചില ഹൈന്ദവ സഹോദരങ്ങളുടെ മരണാനന്തരചടങ്ങുകളില്‍  കാര്‍മ്മികന്‍ നാരയണന്‍ ചേട്ടന്‍ പോകാറുണ്ട് .കുന്നാം തടത്തിലെ  മണിയുടെ മുത്തശ്ശി യുടെ മരണാനന്തര ചടങ്ങ് നടക്കുന്ന സമയം  കര്‍മ്മികനായ നാരയണന്‍ ചേട്ടന്‍ തല വശത്ത് നിന്ന് പൂജ ചെയ്യന്നു .കാല്‍ക്കല്‍  മൈലനും നില്‍ക്കുന്നു . അവിടെ നിന്നിരുന്ന ആളുകളുടെ  ശ്രെദ്ധ മുഴുവന്‍  ഇവരിലയിരുന്നു ഒരാള്‍  തലയ്ക്കലും മറ്റെയാള്‍ പാദത്തിലും   ഇരുന്നു  തല അനക്കുന്നത്  ശവ സംസകാര ചടങ്ങിനു ഏത്തിയവരില്‍ ചിരി പടര്‍ത്തി .
ഇനി നമുക്ക് മുന്‍പോട്ടു പോകാം . ഇനി യാത്ര ചെറിയ ഇടുങ്ങിയ വഴിയില്‍ ഒരു കൂടെയാണ്  , വഴിയുടെ ഇരു വശങ്ങളിലും മഴി തണ്ട്  നില്‍ക്കുന്നു  അതും പൊട്ടിച്ചു നുറുക്കി കീശയിലിട്ടു  നീങ്ങി , ഇനി പോകേണ്ടത് വടക്കേക്കര ബാബുചായന്റെ  കൊക്ക തോട്ടത്തില്‍ കൂടെയാണ്  ,തോട്ടത്തിന്റെ ഒരു വശത്ത് കൂടെ  ഒരു അരുവി ഒഴുകും  അതിലെ കുഞ്ഞു മീന്‍ ഒഴുകകിനെതിരെ നീന്തി മുന്‍പോട്ടു പോകുന്ന കാഴ്ച അതി മനോഹരമാണ് ,അരുവി മുറിച്ചു  അതില്‍ കൂടി  നീങ്ങുമ്പോള്‍  കാലുകള്‍ പളുങ്ക് പോലെ മിന്നും . പതഞ്ഞു ഒഴുക്കുന്ന അരുവിയുടെ സൌന്ദര്യം ഒന്ന് വേറെ തന്നെയാണ് .ഇത് കഴിഞ്ഞു ഏത്തുന്നത്  വാഹനങ്ങള്‍  സഞ്ചരിക്കുന്ന വഴിയിലേക്കാണ് ,അവിടെയാണ്  പല വഴികളില്‍ കൂടെ നടന്നു  വരുന്ന   കുട്ടികള്‍  കൂടി ചേരുന്നത് .ഇതില്‍ കുറെ മുഖങ്ങള്‍ ഓര്‍ത്തു എടുക്കാന്‍ സാധിക്കുനില്ല ,അതില്‍  ജയന്‍ ,സാം ,ജിജി  ഇവരെ നല്ല ഓര്‍മ്മയുണ്ട് .( ജയന്‍ രണ്ടു വര്ഷം മുന്‍പ് ഈ ലോകത്തോട്‌ വിട പറഞ്ഞു അവനെ കുറിച്ച്  ഞാന്‍  പിന്നീടു ഏഴുതാം  )പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ തോളില്‍ കയ്യിട്ടു വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞു മുന്‍പോട്ടു നീങ്ങുമ്പോള്‍ കടമാന്‍കുളത്ത് നിന്ന് അടുത്ത കൂട്ടം ഏത്തും ഈ കൂട്ടത്തില്‍  വ്യത്യസ്തനായ ഒരാള്‍  ഉണ്ട്  , "കോശി"  രണ്ടുകാലും , കയ്യും വളഞ്ഞു  വിരൂപനായ  കുട്ടി . കുട്ടികള്‍   അവന്റെ വിരൂപത്തെ നോക്കി കളിയാക്കി ചിരിച്ചിരുന്നു . എന്തുകൊണ്ടോ അവന്‍ നാലാം ക്ലാസ് കഴിഞു പിന്നെ  പഠിച്ചിട്ടില്ല . ഒരു  അവിധിക്ക് നാട്ടില്‍ ഏത്തിയപ്പോള്‍ അറിഞ്ഞു  ഈ വിരൂപനായ  കോശി ആരോഗ്യം  ഉള്ള  വൈരൂപ്യം ഇല്ലാത്ത  ഒരു പെണ് കുട്ടിയെ  കല്യാണം കഴിച്ചു എന്ന് . ഞങ്ങളുടെ ലകഷ്യം " കടമാന്കുളം എല്‍  . പി . സ്കൂള്‍  ".  അന്നത്തെ പോലെ തന്നെ ഇന്നും സ്കൂളിനു  ഒരു മാറ്റവും ഇല്ല .കരിങ്കല്ല് കൊണ്ട് മതിലും ,തടിയുടെ തൂണും ഒരു മാറ്റവും ഇല്ലാതെ നില്‍ക്കുന്നു , സ്കൂളിലെ  പ്രധാന അധ്യാപകന്‍  തങ്കച്ചന്‍ സര്‍ . പിന്നെ  എല്ലാ വിഷയവും പഠിപ്പിക്കുന്ന കുട്ടപ്പന്‍ സര്‍ , ഒന്ന് രണ്ടു പെണ് അധ്യാപകരുമുണ്ട്  പക്ഷെ അവരുടെ പേര് ഒര്ര്‍മ്മയിലില്ല  . സ്കൂളിലെ  മണി അടിക്കുന്ന  ചുമതല  നാലാം ക്ലാസ്സിലെ  ആണ്‍ കുട്ടികള്‍ക്കാണ്  , രാവിലെ  രണ്ടു  പ്രാവിശ്യമാണ്  മണി അടിക്കാര് ആദ്യത്തെ  മണി   ഒരാള്‍ അടിക്കണം , രണ്ടാമത്തെ  മണി വേറെ ഒരാള്‍, ആദ്യം അടിക്കുന്നത്  കൂട്ട മണി ആയിരിക്കണം , രണ്ടാമത്തെ മണി  രണ്ടു പ്രാവിശ്യം  മാത്രമേ  മുഴങ്ങാന്‍ പാടുള്ളൂ  ഇതാണ് നീയമം (ഇതിനെ ഫസ്റ്റ്‌ ബെല്‍  എന്നും  സെക്കന്ഡ് ബെല്‍ എന്നാണ്  പറയുക )  ഓരോ ദിവസവും ഓരോ ആളെ  മണി അടിക്കുവാന്‍ ചുമതല പെടുത്തും ,എന്റെ പതിവ് വന്നു . ആ  ദിവസം  ഏതു ബെല്‍ അടിക്കണം എന്ന് അറിയാത്  കുഴങ്ങി   ഫസ്റ്റ് ബെല്‍ ഞാന്‍  അടിച്ചു . പുറകില്‍ ചെവിക്കു ഒരു തരിപ്പ് എന്തോ  ഇറുക്കി എന്നൊരു  തോന്നല്‍ , തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍  പ്രധാന അധ്യാപകന്‍  തങ്കച്ചന്‍ സര്‍  എന്റെ  കാലില്‍ നിന്ന് ഒരു പെരുപ്പ്‌  മുകളിലേക്ക് കയറി , പേടിച്ചു  ഇട്ടിരുന്ന ട്രൌസര്‍  നനഞു . കുട്ടികള്‍  ക്ലാസ്സില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങി പുറത്തേക്കു ഇറങ്ങി  ഓടുന്നു , പിന്നീടു എനിക്ക് മനസ്സിലായി  ഞാന്‍ അടിച്ചത്  കൂട്ടമണി ആയിരുന്നുവെന്നു , അടിക്കേണ്ടതു രണ്ടാമത്തെ ബെല്‍ ആയിരുന്നുവെന്നും (തുടരും) 

1/13/2013

ബാല്യ സ്മൃതികള്‍ - രണ്ട് -പുളി

ബാല്യ സ്മൃതികള്‍ -രണ്ട്
-------------------------------
ഈ പ്രാവിശ്യം കുറച്ചു പുളി പുരാണതിലേക്കു പോകാം : .ഞങ്ങള്‍ മധ്യതിരുവിതാംകൂര്‍കാര്‍ക്ക്  കുടംപുളി ഇട്ടുവെച്ച മീന്‍ കറി യാണ്  കൂടുതല്‍ ഇഷ്ടം . കൂടാത് കറികളില്‍ പുളി രസത്തിനും ആയൂര്‍വേദ  ഔഷധങ്ങളിലും ഉപയോഗിച്ച് വരുന്നു .എന്നാല്‍  മാര്‍ക്കറ്റില്‍  ഇതിന്റെ വില സാധാര്‍ണക്കാര്‍ക്ക്  അപ്രാപ്യം അല്ലാത്തതിനാല്‍  അയല്‍പക്കത്  ഉള്ള  ആളുകളുടെ  പുളി അവര്  കാണാത്  പറക്കി എടുക്കുക  എന്നതായിരുന്നു  എന്റെ  ചുറ്റുപാടും ഉള്ള  സമ്പതീകമായി പിന്നോക്കം നില്‍ക്കുന്ന ആളുകള്‍ ചെയ്തിരുന്നത് . താഴെ വീഴുന്നതാണ്  സാധാരണ  ഉടമസ്ഥന്‍ കണാത് എടുക്കുക , ചില വിരുതന്‍ മാര്  ചാഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന കൊമ്പു കുലുക്കി  അതിലെ കായുകള്‍ മുഴുവന്‍ പറിച്ചു കൊണ്ട് പോകാറുണ്ട് . മഴക്കാലത്താണ്  പുളി പഴുത്തു താഴെ വീഴുക അതായത്  ജൂണ്‍ ജൂലൈ മാസങ്ങളിലെ രാത്രി മഴ   .  തടാകം പോലെ  നിറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന വെള്ളത്തില്‍ ഒഴുകി  വരുന്ന  പുളി പറുക്കി എടുക്കാന്‍  കുട്ടികള്‍ മത്സരക്കുമായിരുന്നു . മാംസളമായ തോടിനുള്ളിലുള്ള കുരു. അതിനെ പൊതിഞ്ഞു വെളുത്ത ഒരു ആവരണം ഇത് വായിലിട്ടു നുണയാന്‍ ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് വളരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു . നെല്പാടത് നിന്ന് കിട്ടുന്ന പുഴമീന്‍ കുടം പുളി ഇട്ടു കറിവെച്ചു കഴിച്ചതിന്റെ രുചി ഇപ്പോളും നാവില്‍ വരുന്നു .വാള കറിവെച്ചതും, വെള്ളി നിറമുള്ള തൂളി , വാരല്‍ ,കല്ലേ മുട്ടി ,പള്ളത്തി , ചൂണ്ട കൈപ് ,ചെറു പരലുകള്‍ ,പലതിന്റെയും പേരുകള്‍ ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍മ്മ വരുനില്ല . അപ്പച്ചന്‍ വീശു വല ഇട്ടു പിടിച്ചു കൊണ്ടുവരുന്ന പിടക്കുന്ന മീന്‍ കാണുന്നത് തന്നെ വല്ലാത്ത ഒരു അനുഭൂതി ആണ് , പിടിച്ചു കിട്ടുന്ന മീനിന്റെ ഒരു പങ്കു അയല്‍പക്കത് കൊണ്ടുകൊടുക്കാന്‍ വീട്ടില്‍ പ്രത്യേകം ശ്രെദ്ധിച്ചിരുന്നു . നമുക്ക് ഇന്ന് നഷ്ടമായിരിക്കുന്നതില്‍ ഒന്നാണു "കൊടുക്കല്‍ വാങ്ങല്‍" . എല്ലാരും അവരവരിലേക്ക്‌ ചുരിങ്ങിയിരിക്കുന്നു .ജീവനുള്ള കുഞ്ഞു മീനിനെ ഞങ്ങള്‍ വെള്ളം ഉള്ള ഒരു പത്രത്തില്‍ ഇട്ടു അതിന്റെ ചലനങ്ങള്‍ കണ്ടു രസിക്കുന്നത് ഒരു കമ്പമായിരുന്നു ആയിരുന്നു . ഇനി നമുക്ക്  പുളിയിലേക്ക് മടങ്ങി വരാം.  ഇഷ്ടം പോലെ പുളി മരങ്ങള്‍ നെല്‍ പാടത്തിന്റെ കരകളില്‍ പടര്‍ന്നു പന്തലിച്ചു നിന്നിരുന്നു ,പുളിമരങ്ങള്‍ ശരിക്കും ഒരു വരുമാന മാര്‍ഗം ആയിരുന്നു .അതിന്റെ ഉടമസ്ഥര്‍ക്ക് . ഇതില്‍ രണ്ടു വീട്ടുകാരുടെ  പുളിയാണ് കൂടുതല്‍  അടിച്ചുമാറ്റല്‍ പ്രക്രിയയ്ക്ക് വിധേയമാകാര് ,രണ്ടടത്തും പ്രായമായ ആളുകള്‍ മാത്രമേ ഉള്ളു ,(അവരുടെ  പേര് ഞാന്‍ ഇവടെ ഒഴിവാക്കുന്നു )അവര് എഴുനേറ്റു വരുമ്പോളേക്കും ,അന്നേദിവസം താഴെ വീണ പുളി  ആരെങ്കിലും ഒക്കെ എടുത്തു  കൊണ്ട്  പോയിരിക്കും .രാവിലെ  പാല് കൊണ്ട് കൊടുക്കാന്‍ പോകുന്ന  എന്നോട് പലപ്ഴും  അമ്മച്ചി  പരാതി പറയാറുണ്ട്  "മോനെ  അവിടുത്തെ (പേര് ഞാന്‍ മനപൂര്‍വം ഒഴിവാക്കുന്നു ) പിള്ളേര്  ഇന്നും വന്നു പുളി എടുത്തു പോയി ..ഈ വയസ്സാം കാലത്ത് ഇവന്റെ ഒക്കെ പുറകെ എങ്ങനെ  പോകാന" .
ഞാന്‍  എപ്പോള്‍  നാട്ടില്‍ ഏത്തിയാലും കാണാന്‍  പോകുന്ന  ചുരുക്കം ചില ആളുകളില്‍ ഒന്നാണ്  അമ്മച്ചി .അമ്മച്ചിയെ കുറിച്ച് പറയുകയാണെങ്കില്‍ :വെളുത്തു സുന്ദരിയായ അമ്മച്ചി ,ഞാന്‍ കാണുമ്പൊള്‍ ഒക്കെ വെളുത്ത ചട്ടയും മുണ്ടും ആണ് വേഷം , ഒരിക്കല്‍ പോലും മുഴിഞ്ഞ വേഷം ഇട്ടു കണ്ടിട്ടില്ല .അമ്മച്ചി കുട ഒക്കെ പിടിച്ചു പള്ളിയില്‍ പോകുന്നത് കാണുന്നത് ഒരു ഐശ്വര്യമാണ്. മക്കള്‍ ഒക്കെ വിദേശത്ത് ആയതിനാല്‍  അമ്മച്ചിയും അപ്പച്ചനും ഒറ്റക്കാണ് താമസം ,ഒരു  നിസ്സംഗതയോടെ ജീവിതത്തെ മുന്‍പോട്ടു നയിക്കുന്നത് കാണുമ്പോ അതിശയം തോന്നാറുണ്ട് .ഒറ്റപെടലിന്റെ  വേദന ചിലപ്പോള്‍   ഉള്ളില്‍ ഉണ്ടായിരിക്കാം , ഒറ്റപെടല്‍ ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ നല്ലതാണെന്ന് എനിക്ക് ഇടക്ക് തോന്നാറുണ്ട്,  തന്റെ യൌവനം  മക്കള്‍ക്ക്‌  ഹോമിച്ചു .അവര് ആഗ്രഹിക്കുന്നതിനു അപ്പുറം ഏത്തി കഴിയുമ്പോള്‍ ഈ ഒറ്റപെടല്‍ ഒന്നുമല്ലാത് പോകുന്നു .
എന്റെ  കുറച്ചു ആത്മ രോഷം  ഇവടെ  കുറിക്കട്ടു  , ആരെയും  വേദനിപ്പിക്കാനല്ല , ഒരു ചിന്തക്ക്  വേണ്ടി മാത്രം.
"പ്രായമായ ആളുകള്‍ കൂടി വരുന്ന ഈ  കാലത്ത്, വാര്‍ധക്യം അനുഭവിക്കുന്നവരുടെ എണ്ണം വളരെ  പരിതാപകരമായ അവസ്ഥയാണ് .സ്വന്തം പേര കുട്ടികളെയും കണ്ടു കൊണ്ട്  അവരോടുത്തു ജീവിക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ ,തെരുവിലേക്കും വീടിന്റെ ഒഴിഞ്ഞ കോണിലേക്ക് ചവറു പോലെ തള്ള പെടുന്നു.  പഴയ തലമുറ നമ്മെ എങ്ങെനെ വഴി നടത്തി എന്ന ചിന്ത നമുക്ക് ഇല്ലാത് പോകുന്നു .പഴയത് ഒക്കെ മോശമെന്ന ചിന്താഗതി  നമ്മെ എവിടെയാ  ഏത്തിച്ചു. നമ്മെ പലതിനും പ്രേരിപ്പിച്ചു .മാതാപിതാക്കളെ  മുറിയിലിട്ട് പൂട്ടിയും പരസ്യമായി പരിഹസിച്ചും  ഇന്നത്തെ തലമുറ രസിക്കുന്നു . "പഴുത്ത ഇല കൊഴിയുമ്പോള്‍ പച്ചില ചിരിക്കും  പോലെ !!!. " പക്ഷെ  നാം മറക്കരത് നമുക്കും അങ്ങനെ ഒരു കാലം വരും . ഏതു പച്ചിലയും  പഴുക്കും . ഇന്നത്തെ  യുവാക്കള്‍ക്ക്  അവരുടെ യൌവനമാണ് പ്രധാനം.അവരുടെ  ഒറ്റപെടുതത്തിലും, അവഗണനയിലും  വേച്ചുവീഴുന്ന വാര്‍ധക്യം  . ഒരു  മനുഷ്യായുസ്സുമുഴുവന്‍  നമുക്ക് വേണ്ടി ഹോമിച്ച  അവരുടെ  ജന്മത്തെ നാം  പുറം കാല് കൊണ്ട്  തട്ടരുത്. അവര്‍ക്ക്  കുറച്ചു കരുതലും സ്നേഹും നാം നല്‍കണം , അല്ലെങ്കില്‍  അവര്‍ പ്രതികരിച്ചു എന്ന് വരും . അച്ചനെയും അമ്മയെയും ഏതു വിധേനയും ഒഴിവാക്കി കിട്ടിയാല്‍  മതിയെന്നാണ്  പുതു തലമുറയുടെ ചിന്ത . മക്കളെ  നല്ല നിലയില്‍ ഏത്തിക്കണം എന്ന് കരുതി ആജീവനാന്തം കഴ്ടപെടുന്ന  മാതാപിതാക്കളോടുള്ള , മക്കളോടുള്ള  അപൂര്‍ണ്ണമായ  സ്നേഹവും പരിഗണനയും  മക്കളുടെ  കടമയാണെന്നും  കുടുമ്പത്തിലെ ഐക്യം   സ്നേഹത്തിലാണെന്നും പുതു തലമുറ മനസ്സിലാക്കണം . "  ഹോ .... സമാധാനം  ആയി ... കുറെ  നാളായി  ആത്മ രോഷം  ഉള്ളില്‍  ഒതുക്കി  നടക്കുന്നു...."   വീണ്ടും   നമുക്ക്  പുളിയിലേക്ക് വരാം, ഞങ്ങള്‍  കൂട്ടുകാര്‍ ഏറ്റവും  കൂടുതല്‍ സമയം  ചിലവഴിച്ച  പുളി മരം  കുറ്റിശേരില്‍ പ്രഭയുടെ പുളി മരത്തിന്റെ കീഴിലാണ് . ഒരു ഏഴാം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ കുട്ടികള്‍ മാത്രമേ അങ്ങോട്ട്‌  വരാറുണ്ടായിരുന്നുള്ള് , ക്രിക്കറ്റിന്റെ  പ്രാകൃത രൂപമായ  കുട്ടിയും കോലും കളിയാണ്‌ അന്ന് കൂടുതലും കളിച്ചിരുന്നത് . പിന്നീടു നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്‍റെ പുരോഗതി പോലെ  ഫുട്ബോളും  ക്രിക്കറ്റ് ഒക്കെ ഞങ്ങള് അവിടെ കളിക്കുമായിരുന്നു . കുട്ടിയും കോലും  കളിയിലെ  മിടുക്കരായിരുന്നു  മേട്ടിന്‍ പുറത്തെ  ബിജുവും , റെജിയും ..  ഒരിക്കല്‍  "കുട്ടി" കൊണ്ട് റെജി യുടെ മുഖംത്തുനിന്നു  ചോര വന്നതും , ഞങ്ങള്‍ എടുത്തു ആസ്പത്രിയില്‍ കൊണ്ട്  പോയതും .പിന്നെ അവന്‍ കുട്ടിയും കോലും കളിച്ചിട്ടില്ല എന്നാണ്  എന്റെ  ഓര്‍മ്മ.വീടുകള്‍ തമ്മിലുള്ള സ്വരച്ചേര്‍ച്ചയില്ലായ്മ  ചിലപ്പോള്‍ കളികള്‍ ക്ക് ഇടയില്‍ ഉണ്ടാകുകയും  ചില സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ അത് കയ്യാങ്കളിവരെ വരെ ഏത്തുകയും ചെയ്യുന്നത് പതിവാണ് , ഞങ്ങള് ഒരു വശത്ത് ഈ കളി തുടരുമ്പോള്‍ , ഞങ്ങളുടെ  മുതുര്‍ന്ന തലമുറ അപ്പുറത്ത് ഫുട്ബോള്‍ കളിയിലും , ഇളയ തലമുറ സാറ്റ് കളി (ഒളിച്ചും പാത്തും) യിലും  വ്യാപരിചിരിന്നു , പുല്ലു പറിക്കാന്‍  വരുന്ന ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിലെ  പെണ് പ്രജകള്‍ അപ്പുറത്ത് പുല്ലു പറിയിലും  ഇടയ്ക്കു നടക്കുന്ന ഈ  ബഹളത്തിലും പങ്കു ചേരാറുണ്ട് . സാറ്റ് കളിക്കുന്ന കൊച്ചു കുട്ടികളുടെ  ഒളിത്താവളം ഈ പുല്ലിനു അടിയിലും  , ചേച്ചി മാരുടെ പാവാടക്കു  അടിയിലുമാണ് , ഇന്ന് ആരെങ്കിലും  പവടക്ക് അടിയില്‍ കേറിയാല്‍  പീഡനത്തിനു  അകത്തു പോകും. ഈ കഥകള്‍ ഒക്കെ നടക്കുന്നത്  എനിക്ക് പത്തോ പന്ത്രണ്ടോ  വയസ്സ് പ്രായം ഉള്ളപ്പോള്‍ പലതും ഞാന്‍ മറന്നു പോയിരിക്കുന്നു .. (തുടരും)
പുളിയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക്:മീന്‍കറിയുടെ യഥാര്‍ത്ഥ രുചി അറിയണമെങ്കില്‍ അതിന് മധ്യ തിരുവിതാംകൂര്‍കാരെ ആശ്രയിക്കണം
ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു തനതുശൈലിയുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് മീന്‍കറി കൂട്ടുകയാണെങ്കില്‍ തിരുവിതാംകൂര്‍കാരുടെ മീന്‍കറി കഴിക്കണമെന്നു രുചിയറിയുന്നവര്‍ പറയുന്നത്.
മീന്‍കറി എങ്ങനെയുണ്ടെന്നു നോക്കാം. അര കിലോഗ്രാം മീന്‍ ചെറിയ കഷ്ണങ്ങളാക്കി മുറിക്കുക. ഒരു പാത്രത്തില്‍ എണ്ണ ചൂടായിക്കഴിയുമ്പോള്‍ അരടീസ്പൂണ്‍ ഉലുവയിട്ട് ചെറുതായി മൂപ്പിക്കുക. ഇതിലേക്ക് ചെറുതായി അരിഞ്ഞ ഇഞ്ചിയും വെളുത്തുള്ളിയും 11/2 ടേബിള്‍സ്പൂണ്‍ വീതം ചേര്‍ത്ത് വഴറ്റണം. ഇത് മൂത്തമണം വന്നു കഴിയുമ്പോള്‍ തീ കുറച്ച് ചൂടു ക്രമീകരിക്കുക. തുടര്‍ന്നു ഒരു ടീസ്പൂണ്‍ മഞ്ഞള്‍പ്പൊടിയും 2 ടേബിള്‍ സ്പൂണ്‍ മുളകുപൊടിയും ഒരല്‍പെ വെള്ളത്തില്‍ കലക്കി ഇതിലേക്കു ചേര്‍ത്തു വഴറ്റണം.
മുളകുപൊടിയുടെ പച്ചച്ചുവ മാറി എണ്ണ തെളിഞ്ഞു കഴിയുമ്പോള്‍ ഇതിലേക്ക് രണ്ട് കപ്പ് വെള്ളവും മൂന്നു കുടംപുളിയും ആവശ്യത്തിന് ഉപ്പും ചേര്‍ത്തു തിളപ്പിക്കണം. തിള വന്നു തുടങ്ങുമ്പോള്‍ മീന്‍ കഷ്ണങ്ങളും നിരത്തി കറിവേപ്പിലയുമിട്ട് ചട്ടി മൂടിവെച്ച് ചെറുതീയില്‍ വേവിക്കുക. ചാറു കുറുകി എണ്ണ തെളിഞ്ഞു വരുമ്പോള്‍ അടുപ്പില്‍ നിന്നു വാങ്ങാം.
നല്ല എരിവും പുളിയുമള്ള ഈ മധ്യ തിരുവിതാംകൂര്‍ മീന്‍കറി തലേദിവസം ഉണ്ടാക്കി ചട്ടിയില്‍തന്നെ വെച്ചിട്ട് പിറ്റേദിവസം ഉപയോഗിച്ചാല്‍ സ്വാദേറും. ഇത് നിങ്ങള് ഉണ്ടാക്കി കഴിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം അറിയിക്കുമല്ലോ
സ്നേഹ പൂര്‍വ്വം
ജിജോ  കളരിക്കല്‍ ....



.
!  



















 

1/12/2013

ബാല്യ സ്മൃതികള്‍- ഒന്ന് -എന്റെ ഗ്രാമം

ഞാന്‍ എന്റെ ഗ്രാമത്തെ  ആദ്യമേ  പരിചയ പെടുത്താം , "കല്ലൂപ്പാറ " .  പേര് പോലെ തന്നെ കല്ലും പാറയും   നിറഞ്ഞതായിരുന്നു  എന്റെ  ഗ്രാമം . ഗ്രാമത്തിന്റെ  ഐശ്വര്യ  തിലക കുറിയായി   ആയിരത്തില്‍ അധികം  വര്ഷം പഴക്കം ഉള്ള ദേവി ക്ഷേത്രവും  ഏകദേശം  ഏഴുനൂറു  വര്ഷം  പഴക്കം ഉള്ള  കന്യക  മറിയത്തിന്റെ  പള്ളിയും .   ഇവര്   രണ്ടുപേരും  ചേച്ചിയും  അനുജത്തി  ആണെന്നും . എന്റെ ഗ്രാമത്തെ  ആപത്തു അനര്തങ്ങളില്‍ നിന്ന് കാക്കുന്നത് ഈ രണ്ടു  അമ്മമാരെന്നു   ഒരു   ഐതീഹ്യം ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തില്‍ ഇപ്പോഴും നിലനില്‍ക്കുന്നു .   എല്ലാം  മിക്ക ഗ്രാമങ്ങള്‍ക്കും  സ്വന്തമായി   പുഴയും പുഞ്ചയും ഉള്ള പോലെ  എന്റെ  ഗ്രാമത്തിനും  ഉണ്ട്  ഒരു പുഴ  "മണിമലയാര്‍ " ഈ പുഴയാണ് ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിന്റെ  കുടി വെള്ള സ്രോതസ്  .ഒരു കാലത്ത് നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു ഒഴികിയിരുന്ന എന്റെ പുഴ എന്ന്  അതിജീവനത്തിനായി  കേഴുകയാണ് . അനധികൃത  മണ്ണ് വാരലും  പുഴയുടെ ഇരുകരയിലും ഉള്ള കയ്യേറ്റവും  പുഴയെ   ചെറു  തോടായും  അഗാത ഗര്തങ്ങളായും മാറ്റിയിരിക്കുന്നു , ഇടയ്ക്കു ഒക്കെ വിലപ്പെട്ട  ജീവിതങ്ങള്‍  ഈ ഗര്‍ത്തങ്ങളില്‍  പെട്ട് പൊലി യാറുണ്ട് . പുഴയെക്കാളും  എനിക്ക് കൂടുതല്‍ ബന്ധം എന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ ഏറ്റവും  വലിയ പുഞ്ചയായ  (പാടം ) വെണ്ണീര്‍ വിളപുഞ്ചയയിരുന്നു . (ഈ പേര് വരാന്‍ ഒരു ഐതീഹ്യം  ഉണ്ട്  അത് പിന്നീടു  പറയാം  )    കാരണം എന്റെ വീടിന്റെ  പിന്‍ഭാഗത്ത്‌ നിന്ന്  നോക്കിയാല്‍  പച്ച വിരിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന  സൌന്ദര്യ റാണിയായ വിശാലമായി കിടന്നിരുന്ന എന്റെ പുഞ്ചപാടം . വിളഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന നെല്പാട വരമ്പത്തൂടെ ഒരു കയ്യില്‍ പാല്‍പാത്രം പിടിച്ചും മറുകൈ കൊണ്ട് നെല്പോള യില്‍ കയ്യോടിച്ചും അപ്പോള്‍ അതില്‍ നിന്ന് ഉതിര്‍ന്നു വീഴുന്നു മഞ്ഞിന്‍ കണവും . കുറെ ദൂരം ചെന്ന് പിന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ കൈതൊട്ട നെല്പോലകള്‍ പച്ച വിരിച്ച നാട്ടു വഴി പോലെ നില്‍ക്കുന്നത് കാണുമ്പൊള്‍ അറിയാത് മനന്സു  സന്തോഷിക്കുന്നതും.  

പുഞ്ച പാടത്തെ  നെല്‍കൃഷി ആവിശ്യമായി  വെള്ളം കൊണ്ട് വരാന്‍  ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ബണ്ട് ,  ഈ ബന്ദിന്റെ  മുകളില്‍ ആയിരുന്നു  ഞങ്ങള്‍  കൂട്ടുകാരുടെ ഒത്തു ചേരല്‍ . ബന്ടിനോട്  ചെന്ന്  നിലനിന്നിരുന്ന  പ്രഭയുടെ പുളി  മരം  , ഞാനും എന്റെ കൂട്ടുകാരും  തലയില്‍ തോടില്‍ കളിച്ച  കരിമ്പിലെ  ജോര്ച്ചയന്റെ  പുളിമരം   കാലത്തിന്റെ  അനിവാര്യത പോലെ  ഈ പുളിമരം നിലനര്‍ത്തി  ഉടമസ്ഥര്‍ ഈ ലോകത്തോട്‌  അടുത്തിടെ യാത്ര പറഞ്ഞു  .അവര്  രണ്ടു പേരും എനിക്ക്  പ്രിയപെട്ടവര്‍ .

വര്‍ഷത്തില്‍  ഒരു  വിളവു  മാത്രം തരുന്നതായിരുന്നു  എന്റെ  പുഞ്ച.  നാലു അഞ്ചു മാസം  മണിമലയാറ്റില്‍  നിന്ന് വരുന്ന വെള്ളവും പനയമ്പാല  തോട്ടില്‍ നിന്ന്  വരുന്ന വെള്ളത്താല്‍ നിറഞ്ഞു  അതി  മനോഹരമായ ഒരു തടാകമായി മാറാറുണ്ട്  ആറ്റില്‍ നിന്ന് വെള്ളം  കേറുമ്പോള്‍ ആണ്  ഞങ്ങള്‍ ഗ്രാമത്തില്‍  ഉള്ളവര്‍  ഊത്ത (പുതു വെള്ളത്തില്‍ ആദ്യം വരുന്ന മീന്‍ പിടുതമാണ് ഊത്ത പിടുത്തം ) പിടിക്കാന്‍ ഇറങ്ങുന്നത് , എന്റെ വല്യപ്പച്ചന്‍  നാട്ടില്‍ അറിയപെട്ടിരുന്ന  ഒരു  ഊത്ത  പിടുത്തക്കര്‌നയിരുന്നു . അപ്പച്ചന്റെ  തടി  പെട്ടിയില്‍  പല തര കണ്ണികള്‍  ഉള്ള  വലകള്‍  അടുക്കി  വെയ്ക്കാറുണ്ട്  .സ്കൂള്‍ വിട്ടു വരുമ്പോള്‍  മുറ്റത്ത്‌  വിരിച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന  വലകളും  അതില്‍  നിന്ന് ഉള്ള  ചേറിന്റെ  മണവും  അപ്പച്ചനും  സുഹൃത്ത്‌ ക്കളും  വലയിലെ  വിട്ടുപോയ  കണ്ണികകള്‍  തുന്നി  ചേര്‍ക്കുന്നതും . സൌഹൃദത്തിന്റെ  സ്നേഹത്തിന്റെ,   പുതിയ ആശയങ്ങളുടെ  ഒരു ലോകം എനിക്ക് കാണാന്‍  സാധിച്ചിട്ടുണ്ട് . അപ്പച്ചനോട്  ഒപ്പം   പൂണി (മീന്‍ ഇടാന്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന  അടപ്പുള്ള  ഒരു  സാധനം ) യുമായി  മീന്‍പിടിക്കാന്‍ പോയപ്പോള്‍ കാല് വഴുതി തോട്ടിലെ ഒഴുക്കില്‍  അപ്പച്ചന്‍  വീണപ്പോള്‍, എടാ !! ജിജോയെ എന്നെ പിടിച്ചോട !! എന്ന്  പറഞ്ഞതും  അടുത്ത് നിന്ന് ആളുകള്‍   അപ്പച്ചനെ  പിടിച്ചു  കരയ്ക്ക്‌  കയറ്റിയതും , പിന്നെ  എന്റെ  കൂട്ടുകാര്‍ നിര്‍വികാരനായി എന്റെ  നില്‍പ്പ് കണ്ടു എന്നെ കളിയാക്കിയതും . ഓര്‍മ്മകളില്‍  നിറയുന്നു .
പുഞ്ചയില്‍  വെള്ളം  നിറഞ്ഞു തടാകമായി മാറുമ്പോള്‍  ഞങ്ങളുടെ  സ്വീമിങ്ങ് പൂളാണ്  ഈ പുഞ്ച  .മുതലാളിയും  തൊഴിലാളിയും  സൂര്യ ഉദയം മുതല്‍ അസ്തമനം വരെ  ജോലി  ചെയ്യുന്നവര്‍ സ്കൂള്‍  കുട്ടികള്‍  ഒക്കെ  ഈ  തടാകത്തില്‍  വന്നു  മുങ്ങി  കുളിച്ചാണ്
 അവരുടെ ദിവസം  തുടങ്ങാറ് .  സ്ഥിരം  കുളിക്കാന്‍  വരാറുള്ള  ബൈജു വും  ലിജു വു ആയിരുന്നു  എന്റെ അമ്മയുടെ  നാഴിക മണി , "എടാ   ഒന്മ്പത്  മണി കഴിഞ്ഞു  ദെ  ലിജു  കുളിക്കാന്‍  പോകുന്നു  . അമ്മയുടെ സ്ഥിരം ഉള്ള  സമയ മുന്നറിയിപ്പ് , ഒരിക്കല്‍  പോലും ബൈജു  അമ്മയെ  നിരാശയ പെടുത്തിയിട്ടില്ല എന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം .  കൂടുതല്‍  മുങ്ങി കിടക്കുവ  , വെള്ളത്തില്‍  തലയില്‍  തൊടുക , മലര്‍ന്നു നീന്തുക  , മുകളില്‍ നിന്ന്  ചാടുക ഇതൊക്കെ  സ്ഥിരം  വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ  പരിപാടികള്‍ .ഇന്ന്  ഈ   പുഞ്ച യുടെ അവസ്ഥ  മഹാഭരത  യുദ്ധത്തെ  അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന  പോലെ  ശവ പറമ്പ് ആയിരിക്കുന്നു .ആര്‍ക്കും പുഞ്ച വേണ്ടാതായിരിക്കുന്നു . ഒരു  കാലത്ത് , കണ്ണന്‍ ചാത്തന്‍  മുതല്‍  വലിയ വാള  വരെ  കിട്ടിയിരുന്ന   പുഞ്ചയില്‍  ഇപ്പോള്‍  ചോര കുടിക്കുന്ന  അട്ടയും,  നീര്‍കോലിയും , പച്ച വിരിച്ചു നിന്നിരുന്ന നെല്‍ ചെടികള്‍ക്ക്  പകരം  ശരീരം  ചൊറിയുന്ന കാട്ടു പുല്ലുകള്‍ വളര്‍ന്നിരിക്കുന്നു . പുഞ്ചയേ  കുറിച്ചും  പുഴയെ കുറിച്ചും  ഉള്ള  കഥകള്‍ ഞാന്‍ ഇവടെ   നിര്ത്തുന്നു , പിന്നീടു ഞാന്‍  എന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ  കഥാപാത്ങ്ങളിലുടെ വീണ്ടും  പറയാം.
സ്നേഹത്തോടും  സന്തോഷത്തോടും പരസ്പര ബഹുമാനത്തോടും ജീവിച്ചിരുന്ന  ഒരു  കാലം . വയറു  നിറച്ചു  തിന്നാനും  കുടിക്കാനും  ഇല്ലങ്കിലും സ്നേഹം  കൊണ്ട്  വയറു  നിറക്കുകയും നിറപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന  ഒരു  കാലം  . കുട്ടികള്‍  മുതുര്‍ന്നവരോട് ബഹുമാനതോട്  ആദരവോടു  പെരുമാറിയപ്പോള്‍  , പ്രായം ഉള്ളവര്‍  സ്നേഹത്തോടും  മന്യതയോടും  കുട്ടികളെ  സമീപ്പിച്ചു . (തുടരും......)
ഒരിക്കലും മായാത്ത  കുറെ മുഖങ്ങളുംമായി  അടുത്ത  കുറുപ്പില്‍ കാണാം .
സ്നേഹത്തോട്  ..
ജിജോ  കളരിക്കല്‍ .

1/06/2013

കപട ആത്മീയ വാദികള്‍.......





കപട ആത്‌മീയതയ്‌ക്കും ആള്‍ ദൈവങ്ങള്‍ക്കും അവര്‍ സമ്പാദിച്ചുകൂട്ടിയ കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുടെഅനധികൃത സമ്പത്തിനെക്കുറിച്ചും യുവജന-ജനകീയ സംഘടനകളും,യുക്തിവാദി പ്രസ്ഥാനവും നടത്തുന്ന സമരവും,മാധ്യമങ്ങള്‍ നടത്തുന്ന അന്വേഷണവും,പോലീസ് നടത്തുന്ന അന്വേഷണവുംഒക്കെ കൊണ്ട് ആള്‍ദൈവങ്ങളും,അവരുടെ പ്രസ്ഥാനവും തങ്ങളുടെ സമ്പത്ത് സംരക്ഷിക്കാനുള്ളതീവ്രശ്രമത്തിലാണ്.പല കപട ആത്മീയ ആചാര്യന്മാരും കടപുഴകി വീഴുമ്പോള്‍ ചിലര്‍ നിയമത്തിന്പിടികൊടുക്കാതെ രക്ഷപെടാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു.1980 കളില്‍ തുടങ്ങിയ ഒരു പ്രസ്ഥാനം കോടിക്കണക്കിന്രൂപയുടെ ആസ്തിയുള്ള ഒരു സഭയായി പരിണമിക്കുമ്പോള്‍ അവരുടെ പണത്തിന്റെ ഉറവിടം വെളിപ്പെടുത്താന്‍ അവര്‍ക്ക് ബാധ്യതയുണ്ട്.

ചാനലുകള്‍ പല പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടേയും കപടത ജനങ്ങളില്‍ എത്തിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.അങ്ങനെആണ് തിരുവല്ല ആസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ബിലീവേഴ്‌സ് ചര്‍ച്ചിനെക്കുറിച്ചും ചാനലുകളില്‍ വാര്‍ത്ത വന്നത്... സഭാ പരമായ ചില കാര്യങ്ങള്‍ നിങ്ങളുടെചിന്തയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാനാണ് ഈ കുറിപ്പ്.

ഡോ.കെ.പി.യോഹന്നാന്‍ സഭയുടെ പരമാദ്ധ്യക്ഷനായ മെത്രാപ്പോലീത്താആണന്നാണ്ഇതുവരെയും പറഞ്ഞിരുന്നത് ഈ പരമാധ്യക്ഷന്.ഇപ്പോള്‍ എന്തിനാണ് യകൊബായ സഭയുംമായി ഒരു ബന്ധത്തിന് നീക്കം നടത്തുന്നത് .ഇതു തന്നെയാണ് ഞാന്‍ വിശകലനം ചെയ്യുന്നത്.അതിനു മുമ്പ് ബിലീവേഴ്‌സ് ചര്‍ച്ച് എന്നസഭയെക്കുറിച്ച്.... സിലോണ്‍ റേഡിയോയിലൂടെ ആത്മീയ യാത്ര എന്ന റേഡിയോ പ്രോഗ്രാമിലൂടെ ആണ് കെ.പി.യോഹന്നാന്‍ സുവിശേഷവചനങ്ങളുമായി കടന്നുവരുന്നത്.ആത്മീയയാത്ര എന്ന പ്രസ്ഥാനംചില അദൃശ്യമായ പ്രക്രിയയിലൂടെ ബിലീവേഴ്‌സ് ചര്‍ച്ച് ആവുകയാണ് ചെയ്തത്.വെറും പാന്റും ഉടുപ്പുംഇട്ടുകൊണ്ട് നടന്ന ഡോ.കെ.പി.യോഹന്നാന്‍ ഒരു സുപ്രഭാതത്തില്‍ കുപ്പായം ഇട്ട് മെത്രാപ്പോലീത്തായായിമാറി.കക്കാന്‍ പഠിച്ചാല്‍ നില്‍ക്കാനും പഠിക്കണമെന്ന് വലിയകള്ളന്മാരെ ആരും പഠിപ്പിക്കേണ്ടകാര്യമില്ലല്ലോ?

ആത്മീയയാത്രാ പ്രസ്ഥാനത്തിലൂടെ ഒഴുകി എത്തുന്ന പണത്തിന്റെ അളവ് കൂടിയപ്പോള്‍ വെറും ഒരുആത്മീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന് കൈകാര്യം ചെയ്യാവുന്ന പണത്തിന് ഒരളവുണ്ടന്ന് അരക്കയോ കണക്കുകൂട്ടിയത്തിന്റെ ഫലമായിട്ടായിരിക്കും ബിലീവേഴ്‌സ് ചര്‍ച്ച് എന്ന സഭയുടെ ഉത്ഭവം.ഏതൊരു സഭയുടേയുംഇപ്പോഴത്തെ ആവിശ്യം(നിര്‍ബന്ധം) പ്രൊഫഷണല്‍ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളാണ്.കെ.പി.യോഹന്നാന്‍ അവിടേയും ഒരു മുഴം നീട്ടിയെറിഞ്ഞു.കേരളത്തില്‍ ഒരു പ്രൊഫഷണല്‍ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനം തുടങ്ങാന്‍ഒരു ആത്മീയ സംഘടനയായ ആത്മീയയാത്രയ്ക്ക് കഴിയില്ല.അതിന് ഒരു സഭതന്നെ വേണം.സ്വന്തംഇഷ്ടത്തിന് അനുസരിച്ചുള്ള ഒരു സഭ.സഭ ആയിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ ധൈര്യമായിട്ട് പ്രൊഫഷണല്‍ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനത്തിന് അംഗീകാരം നേടിയെടുക്കാം.അതിന് ന്യൂനപക്ഷ പദവിക്കൂടി കിട്ടിയാല്‍ കച്ചവടംപൊടിപൊടിക്കാം.

വെറുതെ ഒരു സുപ്രഭാതത്തില്‍ ബിഷപ്പായി ജനങ്ങളുടെ മുന്നില്‍ എത്താന്‍ അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു ഉളുപ്പുംഇല്ലായിരുന്നു.മറ്റ് ക്രിസ്ത്യന്‍ സഭകളെ വെല്ലുവിളിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഇദ്ദേഹം സ്വന്തമായിട്ട് ഒരു സഭതുടങ്ങുകയുംCSI സഭയിലെ ഒരു ബിഷപ്പിന്റെ സഹായത്തോടെ സ്വയം ബിഷപ്പായി അവരോധിക്കപ്പെട്ടതും.ഇദ്ദേഹത്തെ ബിഷപ്പായി വാഴിച്ചന്ന് പറയുന്ന CSI സഭയിലെ ബിഷപ്പ് താന്‍ തെറ്റിധരിപ്പിക്കപെട്ടതാണന്ന്താന്‍ ചെയ്തത് തെറ്റാണന്ന് CSI സഭയുടെ ബിഷപ്പ് മീറ്റിംങ്ങില്‍ വച്ച് പറയുകയും ചെയ്തു.കഴുത്തില്‍ഒരു കുരിശുമാലയും ദേഹത്ത് ഒരു കാവിക്കുപ്പായവും ഇട്ടാല്‍ തന്നെ എല്ലാവരും ബിഷപ്പായി കരുതുമന്ന്കരുതിയ അതിബുദ്ധിമാനാണിദ്ദേഹം.കാക്ക കുളിച്ചാല്‍ കൊക്കാവില്ലന്നും,നീലത്തില്‍ വീണ കുറുക്കന്റെരാജപദവി മഴപെയ്യുന്നതുവരെ മാത്രമേ നീണ്ടുനില്‍ക്കുകയുള്ളുവെന്നും ഇദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കിയിട്ടില്ലന്ന്തോന്നുന്നു.

അല്‌പം ചരിത്രം :ക്രൈസ്തവ സഭ എഡി 451 വരെ ഒരൊറ്റ സഭ ആയിരുന്നു.എഡി 451ല്‍ കൂടിയകല്‍ക്കദോന്യ സുന്നഹദോസിനു ശേഷം ക്രൈസ്തവ സഭ രണ്ടായി പിരിഞ്ഞു.1014 ലെ ഫില്യോക്കെവാദം വീണ്ടും സഭയില്‍ പിളര്‍പ്പായി.1517 ല്‍ മാര്‍ട്ടിന്‍ ലൂഥര്‍ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനം തുടങ്ങിയതോടെവീണ്ടും സഭയില്‍ വിഭജനം ഉണ്ടായി.മൂന്നു വിഭജനങ്ങളിലൂടെ നാലു സഭാ വിഭാഗങ്ങള്‍ ഉണ്ടായി.ഓറിയെന്റ്‌ല്‍ ഓര്‍ത്തഡോക്സ് സഭ ,ഈസ്‌റ്റേണ്‍ ഓര്‍ത്തഡോക്സ് സഭ ,റോമന്‍ കത്തോലിക്ക സഭ,പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുസഭ എന്നിങ്ങനെയായിരുന്നു നാലു വിഭജങ്ങള്‍.ഇവയ്ക്ക് ഓരോ ഉപസഭകള്‍ കാലാകാലങ്ങളില്‍ഉണ്ടായി.ഇതിലെ ആദ്യ മൂന്നു സഭകളെ പൂര്‍ണ്ണമായും അപ്പോസ്തോലിക സഭകള്‍ എന്ന് വിളിക്കാവുന്നതാണ്.കൂടാതെ ഇവ എപ്പിസ്ക്കോപ്പല്‍ കേന്ദ്രീകരവും ആണ്.(മുഖ്യ ബിഷപ്പ്,ബിഷപ്പ്,പുരോഹിതന്മാര്‍ തുടങ്ങിയവര്‍നേതൃത്വം കൊടുക്കുന്നു)നാലാമത്തെ സഭാവിഭാഗം ആദ്യ മൂന്നു സഭാവിഭാഗങ്ങളില്‍നിന്ന് അധികാരത്തിനു വേണ്ടിയോ,വിശ്വാസപരമായ തര്‍ക്കങ്ങളുടെ പേരിലോ സഭകള്‍ രൂപീകരിച്ചവരാണ്.പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുസഭാ വിഭാഗത്തില്‍ പെടുത്താവുന്ന ചെറുതും വലുതുമായ നൂറുകണക്കിന് സഭകള്‍ ഉണ്ട്.ഇവരുടെസഭയുടെ അടിസ്ഥാനം വി.വേദപുസ്തകമാണന്ന് ഇവര്‍ വാദിക്കുന്നു.(ആദിമകാലത്ത് സഭാപിതാക്കന്മാര്‍ചെര്‍ന്നാണ് വേദപുസ്തകത്തിന് ഒരു ക്രോഡീകരണം രൂപം നല്‍കിയത്.അതായത് സഭയില്‍ നിന്നാണ്വേദപുസ്തകം ഉണ്ടായത്.ഒരിക്കലും വേദപുസ്തകത്തില്‍ നിന്ന് ഒരു സഭയുണ്ടാവാന്‍ സാധിക്കുന്നതല്ല).

ക്രിസ്തു ശിഷ്യന്മാരുടെ കൈവെപ്പ് കിട്ടിയവരാണ് തങ്ങള്‍ എന്ന് ക്രിസ്തീയ സഭകള്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു.മലങ്കര ഓര്‍ത്തഡോക്സ് സഭ തങ്ങളുടെ സഭ സ്ഥാപിച്ചത് തോമസ്സ് ആണന്നും.കത്തോലിക്ക, യാകൊബായ ‍തങ്ങളുടെ സഭ സ്ഥാപിച്ചത് പത്രോസ് ആണന്നും വിശ്വസിക്കുന്നു.അതായത് ഈ സഭാവിഭാഗങ്ങളുടെപൌരോഹിത്യ സ്ഥാനികള്‍ക്ക് കൈവെപ്പ് ലഭിച്ചിരിക്കുന്നത് ക്രിസ്തു ശിഷ്യന്മാരിലൂടെ ആണന്ന് അവര്‍വിശ്വസിക്കുന്നു.ഈ വിശ്വാസത്തിലേക്ക് ചുളുവില്‍ ഇടിച്ചുകയറാനാണ് സ്വയം ബിഷപ്പ് ആയതിലൂടെ കെ.പി.യോഹന്നാന്‍ ശ്രമിച്ചത്.
ക്രിസ്തീയ സഭയുടെ പാരമ്പര്യം അനുസരിച്ച് ക്രിസ്തു ശിഷ്യന്മാരില്‍ കൂടി ലഭിച്ച കൈവെപ്പ് (ആത്മീയ അധികാരം)ഈ ശ്രേണിയില്‍ കൂടി അടുത്ത ഒരാള്‍ക്ക് ആദ്യ ആളില്‍ നിന്ന് ലഭിക്കുന്നു.ഞാന്‍ മുകളില്‍ സൂചിപ്പിച്ചആദ്യ മൂന്നു സഭാവിഭാഗത്തീനും ഈ പാരമ്പര്യം അവകാശപെടാവുന്നതാണ്.ഈ പാരമ്പര്യം തന്റെസഭയ്ക്കും ലഭിച്ചു എന്ന് വരുത്തിതീര്‍ക്കാന്‍ കെ.പി.യോഹന്നാനും ശ്രമിക്കുന്നു.... ക്രി‌സ്തീയ സഭയുടെ പാരമ്പ്യര്യവും ചരിത്രവും അനുസരിച്ച് ഭാരതത്തിലെ ഒരു പ്രമുഖ എപ്പിസ്‌കോപ്പല്‍ സഭയുടെ സഭയുടെ പരമാദ്ധ്യക്ഷനും ഇതര സഭകളിലെ ബിഷപ്പുമാരും ചേര്‍ന്നാണ്ബിലീവേഴ്സ് ചര്‍ച്ചിന്റെ മെത്രാപ്പോലീത്തയായി ബിഷപ്പ് ഡോ.കെ.പി.യോഹന്നാനെ വാഴിച്ചത്.എന്നാണ് ഇദ്ദേഹം അവകാശ പെടുന്നതും .


ഇനി ഇപ്പോള്‍ എന്തിനു ഈ കൂടിച്ചേരല്‍ ,വേറെ ഒന്നിനും അല്ല :അടുത്ത് ഇലക്ഷനില്‍ ബി ജേ പി അധികാരത്തില്‍ വ രികയും വ്യക്തികള്‍ക്കും സംഘടനകള്‍ക്കും വരുന്ന വിദേശ വരുമാനം പൂര്‍ണ്ണമായും നിര്‍ത്തലാക്കിയാല്‍ തല്‍ക്കാലം അതില്‍ പെട്ട് പോവാതിരിക്കാനുള്ള ഒരു മുന്‍‌കരുതല്‍ ആണ് അവരുടെ ഈ എപ്പിസ്കോപല്‍ കുപ്പായം ,അതിനു കേരളത്തിലെ ഏതെങ്കിലും ഒരു സഭയുമായി ചേരാത് രെക്ഷയില്ല ,ഇതിനു ആദ്യം ഇവര്‍ സമീപിച്ചത് കാത്തോലിക് സഭയെയും ,ഇന്ത്യന്‍ ഓര്‍ത്തഡോക്‍സ്‌ സഭയെയും ആണ് ,അവിടെ നിന്ന് അനുകൂല പ്രതികരണം ലഭിക്കാത്ത സാഹചര്യത്തില്‍ ,യകൊബായ സഭ ഇവരുടെ സ്വത്തിലും പണത്തിലും വീണു പോയോ എന്ന് ന്യായമായും സംശയിക്കേണ്ടി ഇരിക്കുന്നു .

ഡോ.കെ.പി.യോഹന്നാനെയും കൂട്ടരെയും ഓര്‍ത്തഡോക്‍സ്‌ വിശ്വാസം പഠിപ്പിച്ചു സഭയോട് ചേര്‍ക്കുന്നത് നല്ലകാര്യം കൂടുതല്‍ ആളുകള്‍ സത്യവിശ്വാസതിലേക്കു വരണം എന്നാണ് ഈയുള്ളവന്റെ ആഗ്രഹം .ഡോ.കെ.പി.യോഹന്നാന് കൂട്ടരും ഇപ്പോള്‍ ‍ തുടരുന്ന വിശ്വാസവും ഓര്‍ത്തഡോക്‍സ്‌ സഭയുടെ വിശ്വാസവും കടലും കടലാടിയും തമ്മില്‍ ഉള്ള വ്യത്യാസം ഉണ്ട് ,ഓര്‍ത്തഡോക്‍സ്‌ സഭയുടെ വിശ്വാസം കണ്ടു അതില്‍ ആകൃഷ്ടനായി വരുന്ന വണ്ട്‌ അല്ല കെ . പി യോഹന്നാന്‍ .സത്യ വിശ്വാസം മുച്ചോടും മുടിച്ചു കളയാന്‍ കഴുവുള്ള മുഞ്ഞ യാണെന്നാണ് ഈ ഉള്ളവന്റെ അഭിപ്രായം .മുടിയനായ പുത്രന്റെ ഉപമയും , കാണാത് പോയ ആടിന്റെ ഉപമ ഒക്കെ പറഞ്ഞു ഇതിനെ വെള്ള പൂശാന്‍ നോക്കിയാല്‍ നാളെ വലിയ ഒരു ദുരന്തം നമുക്ക് പ്രതീക്ഷിക്കാം .ഉപമ ഒക്കെ പറഞ്ഞു സ്വന്തം വിശ്വാസികളെ പറഞ്ഞു വിശ്വസിപ്പിക്കുന്ന നേരത്ത് ,സ്വന്തം സഹോദരനോട് ഒന്ന് ക്ഷമിച്ചു കൂടെ .അവരുമായിട്ടു ഒന്ന് രമ്യത പെട്ട് കൂടെ ?തെക്കന്‍ ജില്ലകളില്‍ തന്റെ ശത്രു വിനെ ഏതിര്‍ക്കാന്‍ ശക്തനായ ഒരു കൂട്ടാളി വേണം എന്ന് ആരേലും പറഞ്ഞാല്‍ അതിനെ നിഷേധിക്കാന്‍ പറ്റുമോ
എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ഇദ്ദേഹം ഒരു സംഭവം ആണ് എന്നതില്‍ സംശയമില്ല 200 പുസ്തകങ്ങള്‍ മലയാളത്തിലും 5 പുസ്തകങ്ങള്‍ ഇംഗ്ലീഷിലും എഴുതിക്കൂട്ടിയിട്ടുണ്ട് ഒരു കാലത്ത് , ഇത് ആത്മീയ യാത്ര എന്റെ പേര് ഡോക്റ്റര്‍ കെപി യോഹന്നാന്‍ എന്ന് കേട്ടായിരുന്നു ആളുകള്‍ ‍ ഉണരുന്നത് തന്നെ.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യയെ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ പേര് ജിസില യോഹന്നാന്‍ , ജര്‍മനിയിലെ ഒരു വന്‍‌വ്യവസായിയുടെ മകളാണ് കേപി യോഹന്നാന്‍ പണ്ട് മിഷണറിയായിട്ട് കുറച്ചു നാള്‍ ഓ എം (ഓപറേഷന്‍ മൊബലൈസേഷന്‍ ) എന്ന സംഘടനയില്‍ പ്രവര്‍‌ത്തിച്ചിട്ടുണ്ട് അവിടെ വച്ച് പ്രേമിച്ച് വിവാഹം കഴിച്ചതാണ് ഈ ജര്‍മ്മന്‍ കാരിയായ മിഷണറിയെ, ഒന്നിലധികം കപ്പലുകള്‍ ഒക്കെയുള്ള ഒരു വന്‍പ്രസ്ഥാനമാണ് ജിസിലാ യോഹന്നാന്റെ അപ്പന്റെ വ്യവസായ സാമ്രാജ്യം അവര്‍ ഇപ്പൊ ബേസ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത് അമേരിക്കാവിലാണ് അവിടെയും ഉണ്ട് ജി എഫ് എയുടെ ഒരു ട്രസ്റ്റ്.ആ ട്രസ്റ്റ് വഴിയാണ്

ജി എഫ് എയ്ക്കും ബെലീവേഴ്സ് ചര്‍ച്ചിനും കാ‍ഷ് വന്നു മറിയുന്നത് ടാക്സ് കൊടുക്കേണ്ടി വരുമെന്നല്ലാതെ ആ സ്രോതസ് നിര്‍ത്തലക്കാന്‍ കഴിയുകയില്ല കാരണം അമ്മായിയപ്പന്‍ കൊടുക്കുന്ന കാഷ് കൊടുക്കണ്ട എന്ന് പറയാന്‍ ഏത് സര്‍ക്കാരാ മുന്നോട്ട് വരിക?പിന്നെ ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തില്‍ നോര്‍ത് ഇന്‍ഡ്യയില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ നമ്പര്‍ ഓഫ് ചര്‍ച്ചസ് ഉള്ളതും (16500 മിഷണറി സ്റ്റേഷന്‍സ്) ബെലീവേഴ്സ് ചര്‍ച്ചിനാണ് , ഈ പേരും കുപ്പായവും മാറ്റി നിര്‍ത്തിയാല്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും ഇതും മറ്റൊരു പെന്തക്കോസ്തല്‍ സഭ തന്നെ.


വാല്‍കഷണം :

(ഞാന്‍ ഒരു തിരുവല്ല ക്കാരന്‍ ആയതു കൊണ്ട് എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആകുലത നാളെ എന്റെ മക്കളുടെ കല്യാണത്തിന് ആശീര്‍വാദം നടത്താന്‍ യോഹന്നാന്‍ മേത്രപോലീത്ത വരുമോ എന്നാണ് കാരണം രണ്ടു പെണ്മക്കള്‍ ഉണ്ടേ !!!!)